Zondag 28 september - Helsinki - St. Petersburg
De reis, waar ik me best zorgen over maakte, gaat goed. Geen gedoe met het visum, of formulieren die ik niet kan lezen, of douane die mijn koffer overhoop haalt. Ze doen wel streng maar ik heb er geen last van.
Ik besluit te lopen vanaf het treinstation naar het hostel.
Moet te doen zijn, spaart geld uit, en je ziet de stad alvast.
Na zo'n 20 minuten denk ik daar anders over. Leuk hoor, dat zicht op die gouden torens, en kijk, ja, weer een paleis, maar ze zijn de weg opnieuw aan het asfalteren en dat maakt het voor Trutje niet makkelijker, stoep op en af en hoera, weer een opgebroken stuk.
Na 3 kwartier kom ik aan bij een hek. Ik heb een code. Die werkt niet op dit hek. Ik bel aan, niemand doet open. Ik bel het hostel, niemand spreekt Engels.
Na zo'n 15 minuten loopt iemand op de binnenplaats, die laat me binnen. Bij deur 2 werkt de code die ik heb wel. Dan sta ik in een trappenhuis. 5 Hoog, zegt het bordje. Ik zie een lift, maar die ziet er zo bouwlifterig uit, dat ik dat niet aandurf. Daar ga ik met Trutje.
Boven staat een oude Russische vrouw met 3 tanden. Ze wijst op de lift. Ik knik. Begint dan een heel verhaal, ik zeg njet Ruska en ze gaat gewoon door. Praat tegen een vrouw die in het hostel zit. Na zo'n 10 minuten bij de voordeur mag ik binnenkomen en op een stoel zitten. Een wat jongere vrouw praat geagiteerd door de telefoon. Steeds geagiteerder. Het enige woord wat ik steeds terug hoor komen in Troepka. Ik heb een vermoeden dat het over mij gaat.
Na een half uur krijg ik een hoorn in handen gedrukt en een man die Engels spreekt.
Er is een overboeking, maar niets aan de hand, ik krijg korting en ze zullen me met een taxi op hun kosten naar een dependance brengen, hier niet ver vandaan. Het is maar voor 1 nacht, de andere nachten kan ik hier wel terecht.
Bij hostel 2 kom ik eerst op een binnenplaats, en ik kan wel janken als ik alle kapotgeslagen ramen zien. Moet ik hier ergens slapen? Ik heb geen adres op een briefje, waar moet ik zijn. Ik loop de deur ernaast in, de gang in. Links een deur. Ik doe 'm open. Er komt een man naar me toe, nee, dit is een particulier. Boven moet ik zijn.
Bij deze dependance is een aardig meisje, ze spreekt wat Engels, vraagt of de taxi al weg is.
Ik ben namelijk wel hier naar toe gestuurd maar zij heeft ook geen plek. Heel vervelend, is nog maar 1 keer eerder gebeurd.
Maar geen probleem, ze hebben een bed voor me geregeld in een heel ander hostel, niet ver hier vandaan, en een taxi zal me daar op hun kosten heen brengen.
Bij hostel 3 weer een binnenplaats. Meerdere hostels. Geen namen die overeenkomen met die op mijn briefje.
Ik vraag het aan een vrouw die met een sigaret in haar mond uit het raam hangt. Ze wijst naar boven. Met de code op mijn briefje krijg ik de voordeur niet open. Ik probeer er 1 van het lijstje bij de deur, en kom een portiek in. Bovenste verdieping.
En ja, daar is een bed.
Kom van pure ellende dat bed niet meer af.
