Maandag 6 oktober
1 Dag thuis en al een keer dronken geweest.
Veel geleerd deze reis, vooral over mezelf.
Vanuit de juiste ontspanning op reis en met geschikte boeken.
Geëindigd op de nachttrein uit Moskou met Nachttrein naar Lissabon van Pascal Mercier.
Een erg indrukwekkend boek.
Een paar citaten:
Is het mogelijk je werkelijk niets aan te trekken van de waarneming van anderen? Is dat een gebrek aan sensibiliteit? Of een nastrevenswaardige innerlijke onafhankelijkheid?
(...)
Hoe kom je erachter of je een gevoel serieus moet nemen of als een onbeduidende gril moet behandelen?
(...)
Iemand zou de hoop kunnen koesteren dat hij door zijn verwachtingen te reduceren werkelijker zou kunnen worden, dat hij zichzelf zou kunnen beperken tot een harde, betrouwbare kern en daarmee immuun zou worden voor de pijn van de teleurstelling. Maar hoe zou het zijn om een leven te leiden dat zich verre houdt van grootste onbescheiden verwachtingen, een leven waarin alleen nog banale verwachtingen bestaan, zoals de verwachting dat de bus komt.
(...)
Wanneer de anderen ons hun genegenheid, achting en erkening onthouden: waarom kunnen we dan niet gewoon tegen hen zeggen: "Ik heb dat allemaal niet nodig, ik heb genoeg aan mijzelf?"Is het niet een afschuwelijke vorm van onvrijheid dat we dat niet kunnen? Maakt het ons niet tot slaven van de anderen? Welke gevoelens kun je er tegenin brengen als barrière, als bolwerk? Van welke aard zou de innerlijke vrijheid moeten zijn?
(...)
Kon dat eigenlijk: dat je de dingen die je kwetsen gewoon van je afzette?
We strekken ons ver tot in het verleden uit. Dat komt door onze gevoelens, met name de diepe gevoelens die bepalen wie we zijn. En hoe het is wij te zijn. Want die gevoelens kennen geen tijd, ze kennen die niet en ze erkennen die niet.
Over het algemeen tijdens deze reis diep kunnen nadenken zonder pijn.
De verlichting van het opgeven van niet realistische verwachtingen ten opzichte van de invulling van mijn leven.
Het zonder verbittering kunnen kijken naar wie ik niet ben, en wat ik dus ook niet hoef na te streven.
Het enigszins verdrietige opgeven van een toch nog onverwachte hoop en het definitief (moeten) loslaten van iemand.
De rust door het niet meer stellen van vragen. Of je kent het antwoord al, of het antwoord roept nieuwe vragen op, of doet er niet toe. Het antwoord komt vanzelf. Ooit. Of niet.
Loslaten en vasthouden.
Mezelf.
