Untitled

Maandag 1 mei

Hoewel ik na het werk het liefst zou fladderen, een beetje willen surfen, in boekjes neuzen, beetje aan de site werken, tv kijken, rotzooi maken, ga ik verder met het gedicht op de muur. Ik wil die beamer en de trap waar 'ie op staat de kamer uit hebben, en daarvoor zal ik dóór moeten.

Ga tot lang door, te lang, maar mag stoppen van mezelf als er 4 nieuwe regels staan:

Wees niet bang voor al te grote dromen

ga, als je het zeker weet en als je aarzelt, wacht

hoe ijdel zijn de dingen die je je hebt voorgenomen

het mooiste overkomt je, het minste is bedacht.

Woensdag 3 mei

Met grote trots kijk ik naar de voltooiing van het gedicht op mijn muur. Probeer me pas als ik de laatste letter heb geschilderd te verheugen over het feit dat er geen potje verf is omgegaan, geen klodder verf gelekt heeft, er geen letter is vergeten.

De laatste 4, de regels die weliswaar eindigen met een punt, maar ruimte laten voor een komma.

Wees niet bang, je bent één van de velen

en tegelijk is er maar één zoals jij

dat betekent dat je vaak zult moeten delen

en soms zal moeten zeggen: laat me vrij.

Donderdag 4 mei

Mijn werkdag eindigt om 20 uur.

Met de aanwezigen blijven we stil achter onze computer zitten. De stilte daalt neer, daar waar het net nog hectisch druk was, maar buiten lijkt de drukte juist nu toe te nemen. Scooters toeteren, blondjes lachen nog hoger, vrijgezellenfeestjes steken juist nu het plein over.

Er is een verschil, deze 2 minuten. Ik beleef deze minuten al een aantal jaren bewust, maar nu nóg bewuster. Mijn gedachten richtten zich vorige jaren vooral op woorden, oorlog, slachtoffers, geweld.

Nu dwaal ik af naar een plek, een plek waar ik ruim een half jaar geleden liep en waar de oorlog zo voelbaar was, niet alleen het grote plaatje wat we kennen uit films, maar juist het menselijk drama. Het uren achter elkaar staan bij het appèl. Zien hoe familieleden van kampgenoten waren binnengebracht en werden opgehangen als voorbeeld voor wat zou gebeuren als je zou proberen te ontsnappen. De ruimte waar mensen zich moesten uitkleden voordat ze tegen de muur werden gezet en werden vermoord. De zalen waar experimenten op vrouwen werden uitgevoerd, baarmoeders werden verwijderd. De glazen ruiten met daarachter de ontstellende hoeveelheid achtergebleven koffers, afgeschoren haren, persoonlijke bezittingen. Ik zie de potjes met daarin Zyklon, het gas waarmee vergast werd, en daarna zie ik ook de ruimte waar dat gebeurde. Een ruimte als een garage, donker, rechthoekig, met in het plafond de ventilatiegaten waardoor het gas werd verspreid over de honderden, duizenden mensen die daar op elkaar stonden gepakt. Ernaast de ruimte met de ovens.

Ik denk aan Auschwitz, bén in Auschwitz, 2 volle minuten lang.

In de trein veel mensen die naar de dodenherdenking op de Dam zijn geweest, en nu, na de oorverdovende stilte, opgelucht hard praten om door te dringen tot het gehoorapparaat van de medereiziger. Ook opvallend veel jongeren, die naar huis gaan voor een lang weekend met veel drank.

Een oudere vrouw stapt samen met mij uit op het station van bestemming.

'Wat een herrie', zucht ze. 'Wat een schril contrast met eerder deze avond' zeg ik.

Generaties tussen ons maar een wereld van begrip waarin we even een paar stappen samen zetten, om dan weer ieder onze eigen weg te gaan.

Vrijdag 5 mei

Bij thuiskomst gisteravond stortte ik me vol goede moed op mijn nieuwe klus, het herstellen van de site. Vrijdag had ik een onverwachte vrije dag en die kon ik zo mooi vullen. Ik werk alvast aan wat stukjes over mijn dagen van de afgelopen weken, en maak een start.

Laptop 2 heeft een aanzienlijk kleinere harde schijf waardoor lekker werken belemmerd werd.

Naïef bedacht ik dat het zou helpen als ik de programma's zou installeren op een externe harde schijf.

Ik zie computerdeskundige lezers hun hoofd al schudden bij zoveel domheid, en uiteraard werd ik dan ook snel bestraft met een 2e laptop die niet meer wilde werken.

Ik deed iets redelijk verstandigs: ik ging slapen.

Vandaag weer iets verstandigs: ik sms Ex, die altijd vrij is op vrijdag. Hij sms't terug dat de thee klaar staat. Met 2 kapotte laptops rijd ik naar hem toe. We zitten in de tuin in de zon en drinken thee en wijn en hij redt wat er te redden valt. Aan het einde van de middag hebben we van 2 laptops 1 gemaakt. Laptop 1 maakt kortsluiting maar de grotere harde schijf met de meeste data werkt wel, dus die zit nu in Laptop 2 waarvan we de oorspronkelijke harde schijf hebben moeten formateren. Daarmee weliswaar de laatste nog niet gepubliceerde stukjes kwijt, maar een hoop oude stukjes terug en een wat minder aanzienlijke klus in het vooruitzicht en in ieder geval 1 werkende computer.

Zaterdag 6 mei

Ik kijk terug op de afgelopen weken met de vele rampjes en verbaas me, ben trots op mijn veerkracht.

Heb me iedere keer weer kunnen herpakken, en de schade weten te beperken, vooral de schade voor mezelf. Heb mezelf tegengehouden als mijn gedachten wilden rennen naar het bekende rijtje van alles gaat mis - mijn leven is kut - ik deug niet. Heb toch steeds ergens weer de moed en de energie vandaan gehaald om dóór te gaan. En heb heel erg geleerd om maar met 1 dinig bezig te zijn en zo rust te vinden en te houden.

Mag tegenwoordig pas met nieuwe dingen beginnen als de oude af zijn. Eerst dealen met het oude, en niet vluchten in het nieuwe.

Daarom eerst de vormgeving vormgeven, daar de oude pagina's in gieten en dan pas nieuwe stukjes schrijven.

Zondag 7 mei

BHV helpt me met de voorbereiding van een verrassingstocht voor mijn familie.

Ik krijg altijd van die angstbeelden van verjaardagen waarop familie in een kringetje zit en ik op bezoek ben in mijn eigen huis en daarom heb ik al jaren een alternatief bedacht. Omdat ik een voorpretmens ben, bedenk ik tochtjes waarbij zij alleen te horen krijgen wanneer ze rechts en links moeten en uit mogen stappen, en ik bedenk opdrachten die voor alle generaties leuk zijn.

Heb ook nu al een redelijk idee, en BHV helpt me om die te toetsen op leukheid en haalbaarheid.

Ik lees kaart, en zij heeft een grenzeloos geduld en enthousiasme, en rijdt me waar ik maar heen wil.

Maandag 8 mei

Het Leidseplein stroomt vol en als het gezang aanzwelt begint mijn buro te trillen.

Een uur lang worden we getracteerd op het oeuvre van André Hazes, Lee Towers, een oud nummer van Bloem, en diverse andere mij onbekende Amsterdamse artiesten. Dan worden de Ajax spelers één voor één het bordes opgevraagd. Het gejuich is het hardst bij Klaas Jan Huntelaar en Danny Blind.

Als we de deur opendoen die ons scheidt van de meute komt een geluidsmuur ons tegemoet. Op het plein zelf staat iedereen dicht op elkaar, voor de deur zelf zijn nauwelijks mensen te bekennen. In het pand zitten diverse mensen op diverse afdelingen in het raam om het één en ander van boven te bekijken.

Later krijg ik een sms waaruit blijkt dat alle ruiten zijn ingegooid en de vraag waarom ik dat niet voorkomen heb.

Weten dat je dat niet echt had kúnnen doen, maar toch in paniek raken.

Dinsdag 9 mei

Het maken van een keuze.

Ik kan Man de ruimte geven die hij kennelijk nodig heeft en hem niet vragen om aandacht voor mij, aandacht voor hem.

Dit kan ook overkomen alsof hij me niet interesseert, terwijl het niet alleen aandacht voor mij is, maar ook belangstelling, liefde voor hem.

Op die gedachten hink ik.

Ex was iemand die nooit vroeg hoe het ging. Hij vond/vindt dat als je iets te vertellen hebt, je daar zelf mee moet komen. Daar zit wat in, en ik heb zeker geleerd om voor mezelf op te komen, aandacht voor mezelf te vragen, en niet te wachten tot een ander vroeg, maar het lijkt ook alsof het hem niet voldoende interesseerde, alsof het hem niets deed hoe ik in het leven stond en wat ik meemaakte onderweg.

Die erfenis draag ik met me mee.

Ik wil het juiste doen, voor hem, voor mij, voor een mogelijk ons.

Maar hoe weet je dat een keuze de juiste is.

Woensdag 10 mei

Ik kan een kaartje sturen met een mooi plaatje en wat woorden.

Kan een brief sturen met mijn gevoelens, wat ik hoop, wat ik vrees.

Ik neig ernaar, voelt als een veilige manier om het kontakt te herstellen. Om wel in actie te komen, een uiting te vinden voor mijn verlangen hem weer te zien, hem weer te voelen. Maar ik wil niet meer alleen handelen uit veiligheid, uit angst voor afwijzing.

Het wordt tijd dat ik de dingen en de mensen onder ogen kom, persoonlijk, live.

Ik bel hem, en vraag hem of ik langs mag komen.

Donderdag 11 mei

Ik mag komen, maar niet van harte.

Ik probeer me daar niets van aan te trekken, niet alles al in te vullen maar open te staan voor wat komen gaat.

Ik zie een Man die in de war is. Die me op een afstand houdt, die beleefd is en oppervlakkig, en die niet de rust uitstraalt die ik zo van hem ken.

En ik hoor mezelf met mijn mooiste laagste stem doorvragen, begrip tonen, stil zijn.

Hij kan niet zitten, loopt heen en weer tussen woonkamer en keuken, tussen stoel en raam.

Als hij weer voor het raam staat, met zijn rug naar me toe, sta ik op en ga tegen hem aan staan, sla mijn armen om hem heen.

Hij breekt.

Ik voel zijn lichaam schokken, en voel zijn tranen druppen op mijn handen.

Hij kijkt me niet aan als hij me vertelt wat er de afgelopen tijd met hem gebeurd is.

Ik streel hem als hij me zegt dat hij seks heeft gehad met zijn Ex.

Vrijdag 12 mei

Voor het eerst heb ik het vanaf het begin goed gehad, wist ik vanaf het begin Wie de Mol was.

Maar het doet er niet toe.

Het gaat om Frederique, die gewonnen heeft, die overleden is, die me doet huilen.

Die me hopelijk ook een beetje ... kan laten leven wilde ik typen, maar die verantwoordelijkheid kan ik niet in de handen van iemand leggen, ook of vooral niet bij de mensen die ik door de dood ben verloren. Intenser leven, was mijn volgende optie, maar eigenlijk is mijn leven al intens genoeg en zou het juist wat makkelijker moeten gaan en dat heb ik allemaal in eigen hand. Zeggen ze.

Zaterdag 13 mei

Ik nodig Man uit om een wandeling met me te maken.

We lopen door het bos waar we eerder liepen, waar we eerder een persoonlijke hap van onszelf lieten zien.

Ik heb opvallend weinig wakker gelegen van wat hij me uiteindelijk heeft opgebiecht. Het maakte me rustig, het maakte me sterk en ik wist wat ik wilde.

Ik zie dat hij probeert in mijn ogen te lezen wat ik vind en wat ik nog voor hem voel.

Ik pak zijn hand, en voel de spanning uit zijn lichaam glijden.

Vraag hem om het verhaal achter zijn mededeling.

Hij was gebeld door zijn Ex op de dag dat ze een ongeluk had gehad. Gevallen met de fiets, en daarmee een been gebroken en een hersenschudding. Ze mocht naar huis op voorwaarde dat er iemand voor haar zou zorgen. Man is dagenlang na zijn werk naar haar toegegaan, bracht boodschappen mee, kookte voor haar, bracht haar de spullen die ze nodig had. Geleidelijk had ze weer een stukje van zijn hart veroverd, zoals vergif wordt opgenomen door het bloed, en ze had hem uitgenodigd in haar bed. Hij nam die uitnodiging aan.

Toen ze de volgende ochtend in zijn armen wakker lagen te worden en zij hem had gevraagd mij over te halen de aanklacht tegen haar in te trekken was het hem gaan dagen. Kreeg hij de bevestiging dat zij mijn ruit bekrast had, en Poes iets in zijn eten had gedaan. Dat ze hem terug wilde.

Die bevestiging heeft hij nodig gehad om zich definitief los te maken. Heeft dat zeer duidelijk gemaakt, ondanks haar tranen, gesmeek en gescheld.

Ik kan het horen. Ik kan het horen zonder zelf klein te worden, in te storten.

Mijn besluit staat vast.

Zondag 14 mei

Terwijl ik zijn vingers streel met de mijne, zeg ik hem dat ik opnieuw wil beginnen. Dat ik een volwaardig en gelijkwaardig ons wil. Dat we beiden een verleden hebben en dat we dat beiden achter ons willen laten. Dat ik graag ons een kans wil geven omdat ik er zeker van ben dat we zo goed voor elkaar kunnen zijn. Ik zeg hem dat ik nog zoveel te leren en te leven heb, en dat ik dat graag met hem wil doen.

En ik vertel hem wat ik nog meer met hem wil, als een kind wat vertelt wat ze allemaal wil hebben voor haar verjaardag, en ik zie hem ontspannen en lachen en blozen en langzaam gelukkig worden.

Op het eerstvolgende bankje zoenen we alsof we elkaar net voor het eerst hebben ontmoet.

Gretig.

Hij warmt zijn handen aan de huid onder mijn trui.

Dinsdag 16 mei

Niet verstandig, maar toch tot diep in de nacht gekeken naar Het Debat.

Afgezien het onderwerp zeer interessant om een kijkje achter de schermen te krijgen bij het opstellen van een motie, om kamerleden hun hart en al hun overredingskracht te zien gebruiken maar vooral om mezelf af te vragen of ik er ook zo betrokken bij zou zijn als de aanval gericht zou worden op een meer linkse partij.

Ik heb het antwoord nog niet, of ik durf het nog niet toe te geven.

Woensdag 17 mei

De restyle van de oude pagina's brengt tranen naar boven.

De mensen die mijn leven gekruist hebben, gebeurtenissen die mijn leven hebben ontwricht en gevoelens die eigenlijk nooit veranderd zijn, biji het teruglezen is het weer net zo invoelbaar en herleefbaar. Ik zie de fouten die ik keer op keer met mannen maak, de hoop die ik iedere keer weer koester en het onvermijdelijke instorten na iedere ontmoeting.

Vooral Goede Man weet mijn tranen los te krijgen.

Ontmoeten = ontmoedigen maar zolang dat mijn overtuiging is wordt het inderdaad nooit iets.

Om mezelf wat af te leiden rijd ik mijn tv vlakbij de tafel waaraan ik zit te werken.

Een avond vol opwinding. Bij het zien van Rita, die het debat maar niet kan en wil laten doordingen, bij het zien van NOVA, waarin een interview met 2 extreemrechtse Nederlandse jongens die een cloon van Hitler lijken te zijn qua uitspraken, en bij het zien van Profiel, over een vrouw die door haar vader is uitgehuwelijkt aan de zoon van een rechts-religieuze sekteleider, en die met haar 7 kinderen heeft moeten vluchten maar haar ex man nog niet kwijt is.

Mijn linkse hart bloedt en schreeuwt de verontwaardiging naar de beeldbuis.

Zondag 21 mei

Het moment lijkt er dan toch eindelijk te zijn: de wedergeboorte van de site.

Zoals ik al eerder zei: geen grote veranderingen maar wel een paar kleine wijzigen die het wat meer van mij maken.

Meer ruimte, meer overzicht.

De letters in grijs, minder zwart wit, zoals ook in mijn leven.

En als je weet waarom je doet wat je doet dan is het maken van keuzes een makkie.

De foto van Kirsten op de oude pagina's grijs, want verleden tijd, maar de letters van de dagen rood, want ik heb die dag geleefd, er is bloed door mijn aderen gestroomd.

Nu hopelijk ook even mijn laatste late nacht deze week.

En tijd voor nieuwe doelen.

Klusjes in huis, kamer voor kamer.

De uitwerking van de naderende familiedag.

Een dagje leuke dingen doen met BHV.

En misschien, heel misschien een nieuw kapsel.

Zaterdag 20 mei

Het is de verjaardag van Annie en alle dierbaren hebben zich rond haar keukentafel bij Ex geschaard.

Haar foto op de achtergrond, haar muziek en een deel van haar spullen, en een avond in haar stijl met mooie mensen en gesprekken, met vele flessen drank en lekker eten.

We hebben het over Annie, maar ook als we het niet hebben over haar, is ze voelbaar aanwezig. Een vriendin benadrukt hoe belangrijk het is om hier met elkaar rond de tafel te zitten. Wordt emotioneel als ze verteld over de verjaardag van haar overleden broer afgelopen week waarop ze alleen was. Wat op zich geen probleem was, maar zo in schril contrast met deze avond.

Zie ook hoe Kleinzoon is veranderd. Zie nog voor me hoe hij met zijn rug naar de opgebaarde Annie zat, stoer zat te doen, harde grappen zat te maken.

Nu neemt hij deel, deel aan het lachen en het huilen, en vraagt aandacht voor zijn wereld waarin hij recentelijk deel nam aan de ontroerende begrafenis van de vader van een vriend en getuige was van de beroerte van een bevriende schoolgenote.

Aan het eind van de avond, begin van de ochtend, ligt Ex te slapen in een stoel en ik praat met Ex-huisgenoot over zijn leven, mijn leven, en onze gedeelde liefde voor het theatervak. De gedeelde fascinatie voor de stilte.

Maandag 22 mei

Grote voldoening bij het een soort van afhebben van het één en het plannen en beginnen van het volgende. Kleine, realiseerbare doelen.

Met wat ruimte voor pauzes en afleidingen en even niets doen zoals dat hoort in een week vrij, en 's avonds niet te veel en niet te lang.

Maar vooral heel erg fijn en warm om door een aantal lezers zo welkom te worden geheten. Die zeggen dat ze het mooi vinden, en dat blijven vinden als ik het relativeer door te roepen dat het geen grote veranderingen zijn. Die zeggen dat ze het prettig vinden dat ik er weer ben, en een kijkje mogen krijgen in mijn leven.

Ik heb er ooit bewust voor gekozen geen comment-mogelijkheid na ieder stukje te plaatsen en daar sta ik nog steeds achter. Wel ontroerend dat sommigen toch de moeite blijven nemen om kontakt met me te zoeken, ondanks mijn wispelturige aanwezigheid.

Sammy blijft tenslotte ook maar een mens.

Woensdag 24 mei

Het is mijn dag, mijn verjaar-dag.

Ik doe boodschappen want salaris en draai hard hele lekkere muziekjes en zing en dans mee en heb het dit levensjaar al reuze naar mijn zin.

BHV komt langs met mooie kadootjes en we eten aardbeientaartjes en nemen het leven door.

Gaan dan naar geile winkels.

Winkels waar je gretig en onverzadigbaar wordt, opgewonden.

Voor mij winkels als de Hema en Dille & Kamille.

Maar ook daar waar we vandaag heen gaan, tuincentrum en Ikea.

In het tuincentrum koop ik meestal te veel en fiets ik met moeite met een half bos aan mijn stuur door het echte bos naar huis. Nu is er de luxe van een auto en durf ik 4 grote kamerlindes in het karretje te zetten. De planten die me zo aan Annie denken doen en op deze dag omring ik me graag met haar.

Mijn ouders bellen. Ze communiceren met mij op de speaker, wat voor een echo zorgt en ik hoor mezelf steeds terug en dat bevordert niet een goed spontaan gesprek. Als mijn vader hoort waar ik ben wil hij meteen zeggen welk geldbedrag ik van hen ga krijgen zodat ik het daar meteen uit kan geven, maar ik weet hem in al zijn praktische nuchterheid te snoeren. Ook al heb ik zelf om geld voor de tuin gevraaagd, er moet nog wel wat te raden blijven.

We laden de auto uit en gaan binnendoor naar Ikea.

De Ikea wordt al minder geil.

Nog steeds leuke spullen en vooral bij de keukenhebbedingetjes moet ik mijn handen op de rug houden. Grote Zus en haar vriend die me daar bellen moeten lachen vanwege mijn locatie. Ooit schreef ik een toneelstuk wat zich afspeelde op de bankenafdeling van Ikea en waar Grote Zus een rol in speelde.

En hoe leuk BHV en ik het ook met elkaar hebben, verder zit het niet mee. Dingen die we uitzoeken blijken uitverkocht, poefenhoezen met de zorgvuldig door mij uitgekozen kleur zijn uit het assortiment genomen en niet meer verkrijgbaar, het regent, ik kan zo moeilijk kiezen welke lamp ik wil, spullen die je in het magazijn wilt halen blijk je eerst boven te moeten bestellen, vervolgens betalen aan de kassa waar het heel druk is, en dan moet je met de auto de spullen gaan halen bij een heel druk magazijn ergens in de buurt.

Maar we vermaken ons prima, en thuis nog meer bij het in elkaar zetten van de gekochte spullen.

Terwijl BHV weer naar huis rijdt belt Man om te vragen of hij met mijn kadootjes mag komen spelen.

Donderdag 25 mei

Gesprekken op het Dorpsplein.

Iemand probeert mij over te halen om te kiezen voor kapsel 1 en weet zijn keuze bijna overtuigend te onderbouwen.

Nadat ik 's ochtends gecompenseerd heb wat ik 's nachts door Man tekort ben gekomen, qua nachtrust, wijd ik mij aan de voorbereiding van de familiedag. Ik schrijf routes uit, stel vragen op voor de speurtocht, zoek een restaurant voor het afsluitende eten.

Ik bedenk me dat Grote Broer niet gebeld heeft voor mijn verjaardag. Ik ben zelf niet heel erg attent en hecht niet teveel waarde aan beleefdheden maar als Grote Broer niet belt is er soms meer aan de hand.

Ooit vergat ik mijn neefje te bellen op zijn verjaardag en als straf mocht Grote Broer van zijn vrouw mij ook niet bellen. Ik probeer nu te bedenken of ik dit jaar iemands verjaardag ben vergeten. Heb mijn neefje dit jaar wel een kaart gestuurd maar niet gebeld. Zou dat ook de reden zijn waarom ik pas ook zo lang op een reactie op een mailvraag moest wachten?

Ik probeer me er niet mee bezig te houden.

Als dit de reden al zou zijn, dan vind ik het kinderachtig. Mijn schoonzus kennende krijg ik er nog wel wat over te horen. Ze staat nogal afkeurend in het leven en ik voldoe prima als model. Alleen al om haar te shockeren zou ik kapsel 3 willen nemen.

Vrijdag 26 mei

Mijn laatste vrije dag en ik probeer 'm goed te besteden.

Niet teveel denken aan morgen weer werken, en tevreden terugkijken op de afgelopen week.

Ik koop wat, maar niet teveel.

Hang wat rond op het dorpsplein maar niet te lang.

Heb reuze voorpret bij het voorbereiden van de speurtocht voor de familiedag.

Vooral het feit dat ik ze met een totaal nieuw kapsel op zal wachten, laat me glimlachen.

Bij de bieb haal ik muziekjes en een boek waarover op het dorpsplein veel gesproken wordt. De kracht van het nu, constant uitgeleend, maar het werkboek is er wel.

Vanuit het gevoel goed bezig te zijn en te willen zijn kiijk ik naar de aflevering van Oprah die gaat over vrouwen die zichzelf geestelijk verwaarlozen. Oprah citeert Toni Morisson als ze een vrouw vertelt dat het er niet toe doet of een kind er schoon genoeg uitziet, beleefd genoeg de visite gedag zegt, en snel genoeg het huiswerk heeft gemaakt. Waar het om gaat is: Do your eyes light up, whenever your child enters the room.

Het gaat niet om goed- of afkeuring, liefde, alleen om volwaardige onvoorwaardelijke liefde.

En ik zie mezelf binnenkomen, de woonkamer waar mijn moeder met de stijve lippen en de zeeuwse blik op de bank zit. Mijn vader zit boven achter de computer of is nog op zijn werk. Ik kom binnen, in ieder geval op mijn hoede, soms angstig, meestal eenzaam. Ik speur of er al weer enige toenadering is, enige zachtheid in het gezicht. Steeds maar wachten op de goedkeuring van de ander er te mogen zijn.

Zondag 28 mei

Ik heb het met hem over de sinti-muziek, kleshmer, jiddish.

Vertel hem dat ik een Annie heb gekend die zei dat de zigeuners de muziek hebben uitgevonden.

Dat ik in het najaar op Joodse begraafplaatsen liep in Berlijn, Boedapest, Praag waar de graven gezellig dicht op elkaar stonden en waar ik de muziek van onder de grond kon horen. Hun feestje.

Dat we pas hebben ontdekt dat de overledenen naast Annie zigeuners zijn.

Hij is ontroerd.

Herkent de schoonheid van de muziek. De enorme zeggingskracht en levenskracht.

Zegt me dat ik niets vanonder de grond hoorde, toen, maar mijn eigen hart.

Ik luister opnieuw naar mijn hart als ik een keuze voor een kapsel maak.

Maandag 29 mei

Ik zit op het bankje op het perron, te wachten op de trein.

Bij de bibliotheek heb ik een cd gehaald: Concert for George. Een ode aan George Harrison. Diverse artiesten zingen liedjes van hem maar op de 1e cd muziek van Indiase muzikanten. Stukken geschreven door George's spirituele vader.

Ik zit op het bankje op het perron, te wachten op de trein en heb de walkman op met díe muziek.

Bedwelmend, me de diepte insleurend waar het prettig toeven is.

Een goederentrein raast voorbij en het ritme van het voortgaan voegt zich bij de muziek op mijn oren en ik raak in trance. Moet echt moeite doen weer enigszins op de wereld te komen als mijn trein voor komt rijden.

Denk alleen maar: nog een keer en nog een keer.

De hele dag een soort verliefd gevoel, uit nieuwsgierigheid, angst, maar vooral verlangen naar de nieuwe haren die ik morgen ga krijgen.

's Avonds sms-sen Ex en ik met elkaar. We blijken op dat moment in dezelfde trein te zitten.

Door de regen fietsen we naar het café en slaan een fles wijn achterover en nemen ons leven door.

We genieten van het nu.

Dinsdag 30 mei

Nieuwe haren.

De kapster en ik babbelen de middag weg terwijl zij hard aan het werk is.

We herkennen veel bij elkaar en als ik wegga bedankt ze me voor de gezellige tijd.

BHV sms't nieuwsgierig en ik kijk opeens in zoveel mogelijk winkelruiten om te wennen aan de nieuwe ik.

Geen spijt, zeker niet, ook niet meteen vol zelfvertrouwen en lak aan de mening van de ander, wel nog steeds rechtop achter mijn keuze staan.

Een keuze gemaakt aan de hand van wie ben ik nu en wat heb ik nodig?

Welk deel van mezelf verdient het om nu te worden vormgegeven?

Het is kapsel 3 geworden.

Gekozen omdat ik nu niet te hard moet proberen, forceren, een mooie, sexy, vrouw te zijn, tevergeefs proberen er bij te horen, er te mogen zijn.

Meer behoefte aan het neerzetten van een eigen identiteit, een overtuiging, kracht.

Een kracht die ik uit mezelf kan halen, in plaats van uit ieder ander.