Maandag 21 maart
Het is een tijdje geleden dat ik hier reed.
Dit pad door de bossen waar ik altijd zo gelukkig van word.
Nu erger ik me vooral aan de vele scholieren om me heen die de rust verstoren en voel ik de beperktheid van mijn lichaam.
Op de terugweg ontwijk ik de lachende blikken. Heb het gevoel zojuist van een begrafenis te komen.
Het is mooi weer, ik ben vrij en dan moet je wat doen.
Dus pak ik gister een schoffel en haal ik onkruid weg in een deel van de tuin.
Ook het deel waar Poes ligt. Ik verwijder de vlonder waar ze onder ligt.
Als ik īs nachts een kat hoorde huilen zag ik het beeld voor me van Poes die naar boven probeert te klauteren.
Ik schoffel wat om het stukje grond waar ik haar onder begraven denk te hebben.
Ik huil en ik ga door en ik huil en ik ga door en ik hyperventileer en mijn voet zakt weg in een stukje grond ernaast waar haar graf daadwerkelijk blijkt te zijn.
Ik trek mijn voet snel terug, vlucht naar binnen. Blijf daar.
Vandaag kost het me moeite weer een stap te zetten. Heb een paar dingen gepland, maar kom er maar tot 1.
Mijn tocht naar het tuincentrum. Er moet iets gekocht worden voor de omgeschoffelde grond.
Een treurwilg.
Aan de treurwilg hangen katjes.
Ik weet het, ik dramatiseer nogal. Aan de andere kant kan het helpen, om symbolen te vinden voor een groot verdriet.
Dus als ik naast de treurwilg ook een paar gebroken hartjes in mijn karretje zet is het thema duidelijk.
Zo volgen klavertjes 4, hemelsleutel, kattekruid, vergeet-mij-nietjes uit diverse landen en de teunisbloem waar Anna zo dol op was.
Ik plant ze, terwijl de kat van de buurman toekijkt. Huil weer, hyperventileer weer, vlucht weer.
Dit zal wel goed zijn.
