Donderdag 1 maart

In de stationshal worden diverse mededelingen gedaan over treinen die niet rijden of te laat rijden.
De trein die ik moet hebben naar mijn sollicitatiegesprek schijnt niet te rijden. Ik ga op zoek naar alternatieven en ga in de rij staan bij de informatiebalie. Een man in blauwe jas met rode strepen en NS logo loopt voorbij. Ook al ben ik niet de eerstvolgende in de rij, hij spreekt me toch aan of ik iets wilde vragen.
Ik zeg dat ik naar L. moet, maar dat die trein niet schijnt te rijden. Hij bevestigt dat en noemt een alternatieve route. Achter hem zie ik op een bordje alsnog mijn trein verschijnen. Ik vraag of dat betekent dat hij toch zal rijden. De man zegt het even na te gaan.
Kees, zegt hij door zijn portofoon, rijdt de 1410 vandaag?
Hij staat ingepland, horen we Kees antwoorden.
Ja, want anders, zegt de man naast me, anders moet ik haar zelf brengen.
Tja, zegt Kees, het kan zijn dat 'ie alsnog uitvalt en dan ben je de dupe.
Ach Kees, dat zou ik niet erg vinden, jij ziet niet wie ik nu tegenover me heb.
Ik grijns van oor tot oor.
Het is complimentendag, zegt de man naast me snel, terwijl hij bloost.

In de trein lees ik verder in het Ja-maar boek. Op mijn oren is de muziek van Goran Bregovic, de koning van de gypsies, de man, zijn muziek die me zo dicht bij mijn eigen zigeunerhart brengt. Dicht bij Annie, ook.
Ik lees het citaat van Oscar Wilde: Van jezelf houden is het begin van een levenslange romance.
Ik lees: Het is één van de belangrijkste projecten om jezelf te accepteren. En ja, zo houden we onszelf voor, ooit gaat het natuurlijk lukken, want...
als ik afstudeer, dan...
als ik promotie maak, dan...
als ik vijf kilo lichter ben, dan...
Maar als we afgestudeerd zijn, promotie hebben gemaakt en vijf kilo zijn afgevallen, dan is er weer een nieuwe 'uitdaging'. Als-dan wordt zo de omkering van ja-maar.
We hebben vaak het idee dat we eerst allerlei dingen moeten hebben (geld), om dingen te kunnen doen die we leuk vinden (vakantie), zodat we daarna iets zijn (gelukkig). Ja-maar denken redeneert volgens deze hebben-doen-zijn-logica. Maar wat als je het omdraait: zijn-doen-hebben.
Als ik ja zeg tegen het feit dat ik besta, als ik accepteer dat ik ben en vanuit die staat van zijn de dingen doe die ik leuk vind om te doen, zal ik vanzelf ontvangen wat ik daarvoor nodig heb.

De vijf minuten voor ik aanbel, denk ik alleen maar JA.
Vrijdag 2 maart

Heb mij lief.
Heb dit sensuele gloeiende mij toebehorende lichaam lief.
Zaterdag 3 maart

3 Jonge mannen in pak komen de coupé in, komen in mijn buurt zitten. 2 Ervan in modieus zwart pak, de 3e tegenover mij in een pak voor oudere mannen, te dikke stof, te ouderwets motiefje.
Ze hebben allemaal wat te lang haar, van dat zwarte, glimmende haar, zorgvuldig naar achter gekamd. De mooiste van de 3 heeft een tas waar groot Oger op staat. Hij zet het omzichtig op het kleine tafeltje. Alsof ze het hebben afgesproken zetten ze alledrie hun zonnebril op.  Een donkere zonnebril, al dan niet met de merknaam groot aan de zijkant. Het ziet er bizar uit.
Het wordt steeds drukker in de trein. Vlak voor vertrek komen 2 oude vrouwtjes de coupé binnen. Ze gaan naast de 2 mannen in pak zitten, die zich daar vreselijk ongemakkelijk mee voelen. Mannen in pak zitten extra graag breeduit, willen hun zaakje extra breed laten hangen.
Zodra de trein het station verlaat pakt één van de oude vrouwen een donkere zonnebril en zet deze op. Ik moet lachen. De net nog stoere mannen in pak zien er ronduit belachelijk uit nu.
Tegen zoveel zonnebrilgeweld kan ik niet op.
Ik sluit mijn ogen, en val in slaap, dromend over warm zand, wuivende palmen, naakte lijven.
Zondag 4 maart

Heeft duimen zin?
Het vele meeleven van mensen?
Heeft het nut om ergens heel hard op te hopen?

Morgen tussen 18u en 19u word ik gebeld.
Krijg ik een ja of een nee.
De afgelopen dagen heb ik op de stoel van de ander gezeten.
Bedacht waarom het wel een ja moet zijn.
Bedacht wat ik anders had moeten zeggen, anders had moeten doen.

Ik richt mijn ogen vaker op dan anders.
Maandag 5 maart

Ik ruim mijn huis op, steek kaarsen aan en ga op de bank zitten wachten.
Zie vanaf 18.00 uur iedere minuut verspringen.
Test een aantal keer de functionaliteit van mijn mobiele telefoon.
Zet de tv zo zacht dat ik het nog net kan volgen, maar het een telefoongesprek niet zal verstoren.

Om 3 minuten over half 7 gaat de telefoon. Ook al heb ik bedacht hoe ik op ga nemen, het loopt toch anders.
De man aan de andere kant neemt zijn tijd, leidt in, en ik probeer uit ieder woord op te maken of het een ja of nee gaat worden.

Ja.
Dinsdag 6 maart

Met een grote glimlach doe ik de deur van mijn werk open, wetende wat ik weet sinds gisteren 3 minuten over half 7. Ik ben er nog niet. Ik heb volgende week nog een 2e gesprek maar dit was voor mij de grootste test, ze willen me, ik ben gezien, het positieve gevoel zat niet enkel in mijn hoofd.

Ik lees verder in Ja-maar: Zeg ja.
Wat je ook waarneemt, wat er ook gebeurt, zeg altijd ja. En als je jezelf erop betrapt dat je ja-maar zegt: lach erom. Blijkbaar heb je de neiging de werkelijkheid te veranderen, mooier te maken, te verdoezelen, te ontkennen. Lach erom, zeg daar ja-en tegen. Als je waarneemt  dat je die neiging hebt, neem je op datzelfde moment in elk geval díe werkelijkheid accuraat waar.

Woensdag 7 maart

En weer verder in het Ja-maar boek, ik word gretig:

Onze angst om emoties toe te staan kan grote vormen aannemen maar een emotie verdringen is niet gemakkelijk. Eén van de manieren om een emotie niet te voelen is haar te vervangen door een andere, sterke emotie. Verslavingen maken dat we ongewenste emoties vervangen door gewenste emoties. Bijvoorbeeld: als je drinkt voel je je goed.

Een stimulus gaat vaak ongemerkt over in een respons. Je hebt het gevoel dat je moet reageren om je emotie kwijt te raken. Zo'n manier van handelen is gebaseerd op het idee dat een emotie een soort 'ding' is, een ding van buiten, een soort pakketje. En een pakketje kun je 'eruit gooien'. Hup, raampje open, emotie eruit, raampje dicht.
Van buiten naar binnen komt alleen een beeld. De emotie voeg jij er zelf aan toe. Dus hoef je die ook niet 'eruit te gooien'. Iets wat van binnen ontstaat kan ook van binnen wegvloeien. Sterker nog, zelfs al zou je het willen, zal het je niet lukken een emotie 'vast te houden'. Emoties komen en gaan. Zoals wolken komen en gaan.

Kortom, je hoeft emoties niet per definitie te 'uiten'. Je kunt een gevoel ervaren zonder iets te hoeven doen. Accepteer je emoties maar handel niet. Zeg ja tegen het gebeuren, accepteer het, accepteer ook wat voor effect het op je gedachten en gevoelswereld heeft en dan punt.

Als je over het vermogen beschikt een emotie te scheiden van een handeling, hoef je ook minder bang te zijn voor emoties in het algemeen.

Behoeften en problemen zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden.
In de werkelijkheid bestaan alleen feiten.
Jouw verlangen maakt dat je een feit ervaart als een probleem.
Jouw verlangen maakt dat je een feit ervaart als een oplossing.
Vrijdag 9 maart

Goede Man zoekt kontakt.
Ik zeg hem dat ik het even niet weet, maar daarmee ook vrede kan hebben.
Dat ik even niet probeer een richting te forceren.
Dat het ja-maar boek aan de ene kant zou kunnen zeggen: zeg ja tegen die virtuele seks, geef je niet over aan de maren, maar dat het aan de andere kant ook blijft voelen als mezelf tekort doen.
We zijn eerlijk naar elkaar over onszelf.
Tegelijkertijd wordt ieder woord gewogen, de woorden die geschreven worden, de woorden die gelezen worden en in ieder woord van hem ligt een afwijzing op de loer, het is precair.
Maar de basis is rust, de basis ben ik zelf, en dat is wel eens anders geweest. 

Zaterdag 10 maart

Na het gebruikelijke getwijfel toch maar weer naar een borrel in de dorpskroeg.
Ik ben er al vroeg, schud handjes met nieuw bloed, zoen de oude bekenden.
Ik voer een gesprek met een jongen die er voor het eerst is. Doe wat anecdotes, het voorstellen aan elkaar waar de soms rare dorpsnamen hilariteit geven bij de stamgasten die niet uit het dorp komen. De relaties die er worden geboren en die een stille of luidruchtige dood sterven. Vertel over een paar van mijn ervaringen daarin, Foute Man die me op een brute manier dumpte. De jongen zegt: maar dat kon vast niet anders. Ik kijk hem vragend aan, probeer geen verontwaardiging in mijn blik te leggen. Ja, verklaart hij, anders was het waarschijnlijk niet doorgedrongen. Ik zoek mijn toevlucht tot een ander gesprek, hij wendt zich met graagte naar het jongere mooiere meisje om de rest van de avond aan haar lippen te hangen. Hij was nog op zoek naar een slaapplek, maar het aanbod van een man slaat hij af en van een vrouw krijgt hij het kennelijk niet.

Het is een interessante avond.
Zie gezichten bij namen, en heb soms moeite om virtuele indrukken te rijmen met de werkelijkheid.
Zo kom ik er achter dat iemand een man is en geen vrouw en zijn vriendin dus niet lesbisch.
Kan ik maar niet geloven dat de luidruchtige man die probeert te scoren dezelfde is als de dromerige introverte man in de dorpskrant, althans, die eigenschappen heb ik hem toegekend, en ik merk meerderen met mij.
Heb ik 2 vrouwen qua naam door elkaar gehaald, en instinctief had ik van de 1 een niet al te leuke indruk en die moet ik nu op een ander hoofd plakken.

Goede Man komt binnen.
Ik wist dat hij zou komen, wist ook dat hij zou proberen zijn lief over te halen mee te gaan en dat is gelukt.
Ik probeerde me er op voor te bereiden. Probeerde me er niet door te laten weerhouden om te komen. En probeer nu er mijn avond niet door te laten beheersen.
Dat lukt behoorlijk, mede door leuke boeiende grappige gesprekken met anderen.
Maar soms kijk ik, sla ik ze gade. Stel me hun relatie voor, hun samenzijn. Kijk of in zijn ogen het vuur smeult als hij naar haar kijkt. Kijk of ze elkaar aanraken, of ze mooier is, leuker is.
Probeer op deze vragen geen antwoorden te vinden.
We praten nog even met elkaar, hij en ik.
Ik zie vooral zijn ogen, de ondeugende blik die er altijd is en die zoveel zeggen. Onze ogen waarachter een geheim schuilgaat, waarvan alleen wij de uithoeken weten, mógen weten.

Het is laat als ik thuiskom.
Er fluit al een vogel.
Met dubbele tong voer ik nog een kort gesprek met wat kroeggenoten.
Te dronken om gevoelens toe te laten gelukkig.
Zondag 11 maart

Als de aspirines hun werk hebben gedaan begin ik me voor te bereiden op mijn gesprek dinsdag.
Ik doe een aantal competentietesten, wees eerlijk in wat ik wel en minder goed kan, en bedenk voorbeelden uit mijn huidige werk om dit te ondersteunen. Probeer niet te veel conclusies te trekken aan onderdelen waar ik wat minder voor scoor. Probeer voor ogen te houden dat ik niet de ideale werknemer hoef te zijn om te worden aangenomen, iemand zonder fouten of mindere kanten.

Ik voel de rust wederkeren. Merk dat mijn lichaam zacht is, ook omdat ik er zacht over denk.
Weet nog hoe ik ooit bij haptonomie lichaam moest leren zeggen, als zachte vervanger voor het uit mijn mond hard klinkende lijf.
Zacht worden ook van de wetenschap dat je van iemand houdt, en dat dat niet afhankelijk is van de daden van die ander.


Maandag 12 maart

Een collega zegt me dat mannen een relatie kunnen hebben voor de zekerheid, voor stabiliteit en dat ze de spanning en de passie daarbuiten zoeken.

Ja.

Ik ken mijn plek.

DD wijst me op Jenny Saville. Engelse kunstenares uit 1970, en bekend om haar monumentale werken van vrouwen met overgewicht, waarbij ze vaak zichzelf als model gebruikt. Ook deed ze studie naar en was ze getuige van verschillende operaties van plastische chirurgen.
Dinsdag 13 maart

Donderdag D-day.
Another countdown.
Donderdag 15 maart

Na het gesprek zit ik stil op de bank. Uiterlijke kalmte, van binnen raast het.
Heb wat mensen gesproken, gemaild, gesms't.
Zit met gloeiende oren en wangen voor me uit te kijken.
Op de kast met de vele reisboeken staan 2 waterkannen met prachtige witte anemonen en donker hart.
Terwijl ik kijk zie ik één van de voorste anemonen naar voren buigen, het hart dichter naar me toe.
Ik voel Annie heel dichtbij me nu.
Vrijdag 16 maart

De meesten reageren zoals ik stiekem hoop, op mijn nieuws dat ik een andere baan heb.
Zeggen me te gaan missen, maar gunnen het me ook.
Een ander zegt al te weten dat ik hiermee bezig was maar wil de bron niet vertellen. Zegt het vermoed te hebben omdat ik al een tijd ongemotiveerd rond liep.
Ik zweef en word mede met mijn benen op de grond gezet.
Ook 's ochtends al, in de nieuwe onderhandelingen over het salaris. Terwijl ik bedenk wat ik straks ga verdienen, wordt de directeur boos, heel boos. Hij trilt, hij krijgt vlekken, hij zegt zegt nu te willen schorsen omdat er anders hele verkeerde dingen gezegd gaan worden.
Ik ga hier weg.
Vanaf 1 juni werk ik bij een kleine platte organisatie, waar men met zorg en zorgvuldigheid omgaat met medewerkers, klanten en communicatie. Ik ga het zwaar krijgen, moet veel leren, echt heel veel leren, want het is een hele nieuwe branche. Ik zie met een gezonde spanning op tegen al het nieuwe, maar durf ook te vertrouwen op de nauwkeurigheid waarmee ze mij hebben aangenomen.
Dit jaar, dit jaar waarin ik 40 word, is een keerpunt in mijn leven.
Zondag 18 maart

Het lijkt een droom.
Ik maak mijn ontslagbrief maar vraag me of of ik mijn andere baan niet gedroomd heb, niet een stap die ik zou wíllen zetten maar niet gezet heb. Zoals je soms even bedenkt, even de verleiding voelt, voor de trein te springen die in volle vaart langs komt rijden, maar het niet doet.
Maar in mijn tas zit een envelop, met een contract, met een papier vol met leuke arbeidsvoorwaarden, met een CAO boekje.
Dus schrijf ik de brief, onderteken ik een nieuw contract en vertel ik medewerkers dat ik weg ga.
De monden van de eerste 2 mensen die ik het vertel vallen open. Hun gezichten zijn ontzet, hoe leuk ze het ook voor me vinden. Ik warm me aan hun reacties. Heb het nodig gemist te gaan worden, gewenst te zijn.

Het is het begin van de avond. Ik ben inmiddels weer thuis. Ik krijg telefoon, er is een crisis op mijn werk.
Ik probeer nog wat te helpen, te redden. Hoor mijn rustige stem, mijn steun geven, mijn praktisch handelen.
De rust, die even weg was gevloeid door een hevig uitgebarsten ongesteldheid, keert terug en daarmee ook weer het vertrouwen dat ik het kan, die nieuwe baan.

Maandag 19 maart

Langzaam word ik wat minder hyper en herkrijg ik de rust die tot mijn nieuwe baan hebben geleid.
Ik beantwoord vele mails die al een hele tijd in mijn postvak staan.
Ik richt me weer op waar ik al een tijdje mee bezig ben: mijn fotoboeken.
Ik zoek locaties voor mijn feest.
Ik voorzie dat mijn nieuwe baan mij op meerdere vlakken dichter bij mezelf gaat brengen.

Dinsdag 20 maart

Er komen dingen aan om me op te verheugen.

Fotofestival Naarden, van 17 mei tot en met 10 juni, met als thema Emoticon, en 5 subthema's: Paradijs, In Memoriam, Buy me, Angst en Beautiful Freak.

Dokumenta Kassel, van 16 juni tot en met 23 september, met 3 vragen als thema: Is modernity our antiquity, what is bare life, what is to be done.

Beelden op het Lange Voorhout, van 1 juni tot en met 9 september, met De Overkant / Down Under als thema, over het avontuur van nieuw terrein ontdekken en het verlangen naar het onbekende.

Beelden aan Zee, met van 16 maart tot en met 17 juni werk van Reg Butler. Butler vervaardigde verschillende sculpturen, waaronder vrouwfiguren die qua vormgeving als ‘technisch’ en ‘seksueel’ omschreven konden worden. Het beeld was hol en borsten en schaamstreek waren als grote stalen vlakken weergegeven, het holle karakter van het werk representeerde het afwezige ‘ik’. Butler hield zich in stilte bezig met de tegenstellingen tussen ‘naakt’ en ‘bloot’. Hij beschilderde zijn bronzen werk en voorzag het van mensenhaar. Hij wilde de lichamelijkheid hiermee niet kopiëren maar haar echtheid benadrukken. Geweld en seksualiteit zijn belangrijke thema’s in de ‘fatsoenlijke’ beeldhouwkunst van Butler. Seksualiteit is leven, geweld is dood.

Foam, van 30 maart tot en met 20 juni, werk van James Nachtwey. Hij noemt zichzelf een ‘anti-oorlogsfotograaf’: een fotograaf die niet alleen documenteert, maar een getuige is en een stem wil geven aan de slachtoffers. Zijn foto’s zijn geen doel op zich, maar een middel om toeschouwers wakker te schudden, te waarschuwen en te schokken. Nachtwey heeft een afkeer van de telelens en gebruikt meestal een 35 mm lens, waardoor hij genoodzaakt is heel dicht op zijn onderwerpen te staan en letterlijk heel betrokken is bij de situatie. Zijn foto’s kenmerken zich door sterke uitgebalanceerde composities die, ondanks de onderwerpen, opvallen door hun esthetiek.
Ik heb ooit een hele intense droom gehad, waarin ik met hem meereisde, en daarom is het voor mij een must hier naar toe te gaan.

Het wordt een mooie zomer.
Woensdag 21 maart

De afgelopen dagen weer regelmatig hoofdpijn, vermoeidheid, pijn in mijn rug.
Dus vandaag, op mijn vrije dag, de laptop weer aan tafel in plaats van naast me op de bank.
Het huis opruimen.
Oud papier in de bak, in plaats van op een stapel in de keuken.
De uitgebloeide annemonen in de gft-bak.
Boodschapen doen voor de rest van de week, in plaats van steeds voor 1 dag.
Even terug naar de basis.
Donderdag 22 maart

De mensen die aan de bar staan hebben al een drankvoorsprong van 2 uur.
Dat is te merken.
Terwijl ik nog aan het werk was, deden zij zich te goed aan alcoholistische versnaperingen en ze zijn uitbundig, aanhalig, schreeuwerig.
Het zijn de mensen die ik over een kleine 2 maanden verlaat.
Deels met pijn, deels met berusting.
Ik weet ook dat in ieder bedrijf gedoe is.
Maar soms is het wel heel erg fijn een streep te kunnen zetten.
De puntjes ontstaan vanzelf wel.
Vrijdag 23 maart

Met een dorpsgenoot eerst wat eten en drinken voordat we naar een culturele avond gaan.
Ik heb hem al eerder gezien en al vaker gesproken maar nu voor het eerst echt even met elkaar.
We hebben mooie gesprekken over kunst, over schrijven. Hij poëzie, ik... iets anders, welke naam het ook heeft, en hoe groot het kwaliteitsverschil ook is, in mijn nadeel.
Hij flirt, met anderen. Zegt tegen het meisje wat ons bedient dat ze lijkt op de foto die als begin op mijn website staat van Inez van Lamsweerde. Hij vraagt haar of ze net als Kirsten op de foto haar hoofd omhoog wil draaien, ogen gesloten, lippen getuit. Ze kijkt even naar mij. Als een volleerde sidekick vertel ik iets meer over het kunstwerk om haar zo iets meer op haar gemak te stellen, om het flirten iets te verdoezelen. En hij kopt in. Zodra ze aan zijn vraag voldoet, zegt hij: je bent een plaatje. Een kunstwerk.
Blozend loopt ze weg.

Ik merk dat ik moe ben, die avond, en dat later de ja-maars hun hoofd om de deur steken.

Zaterdag 24 maart

Moet een kadootje kopen voor mijn moeder.
Heb bedacht dat het een bak violen gaan worden, voor op het balkon.
Heb de keuze: naar de markt, die dichterbij is, of naar het tuincentrum, waar ik zeker zal kunnen slagen, en om daar te komen kom ik over een weg door het bos die me altijd erg gelukkig maakt.
Geluk of gemak.

Het is misschien voor het eerst, maar ik kies voor geluk.
Word beloond met het geluid van de vogeltjes en de aanblik van het bos en de belofte van de lente.

Zondag 25 maart

Ik lees de laatste bladzijden van het ja-maar boek.
Zuig ieder woord nog in me op, en neem me voor dit boek voor mezelf te gaan kopen, het is een groot kado, iets waar ik echt iets aan ga blijven hebben.
Heb de ja-maars leren herkennen, zie ze ook heel erg terug in de manier waarop mijn ouders en schoonzus in het leven staan. Zie ze uiteraard ook bij mezelf, hoewel ik tegelijkertijd ook ervaar hoe het ja-maar aan het veranderen is in een ja-en.

Doe een test en bij mijn score staat het volgende: Je beschikt over voldoende kwaliteiten om op eigen benen te staan en zelf te bepalen hoe je leven eruit ziet. Toch is de basis nog wat broos en is de kans groot dat je een aantal elementaire vaardigheden mist om in de 'echte wereld' sterk in je schoenen te staan. Als mensen je vragen leiding te geven of verantwoordelijkheid voor een opdracht te dragen, brengt dat je in verwarring. Je wilt wel, maar kun je het ook? Je twijfel is begrijpelijk. Je hebt de ervaring dat als de druk toeneemt de kans groot is dat je de grip op de situatie kwijtraakt en onder de druk bezwijkt. In zo'n geval zul je de behoefte voelen om je terug te trekken in een veilige en kleine wereld. Om ook in een groter gezelschap je eigen ruimte te behouden, is het van belang te werken aan een aantal basisvaardigheden. Durf je eigen ambities wat centraler te plaatsen. Wees assertiever. Leer om de juiste hoeveelheid tijd te reserveren om een goede beslissing te nemen. Vertrouw wat dat betreft op je gevoel. Het is aan te raden de 'nee' als eerste te ontwikkelen. Het heeft weinig zin anderen te helpen als je niet goed voor jezelf kunt opkomen.

Heb veel dingen op hun plek zien vallen, de afgelopen weken.
Van hebben-over naar Beleven-van.
Van eerst doen, dan zijn naar Ik ben.
Van wat ontbreekt naar Wat is.
Van negatieve emoties naar Verlangens.

Ik leer onderscheid maken tussen feiten en interpretaties.
Onderscheid maken tussen voelen en handelen.
Onderscheid maken tussen pijn en pijn over de pijn.

Maandag 26 maart

Als ik probeer op te staan voel ik dat het mis is. Mijn rug wil niet rechten, iedere beweging doet pijn.
Heb mede daardoor ook erg kort en onrustig geslapen. De wekenlange overvolle en slechte treinen wreken zich.
Ik denk aan wat iemand vrijdag tegen me zei. Dat hij Sammy nogal mistroostig vond. Ik probeerde te pareren door te zeggen dat een goed gevoel saai is, dat dat snel verveelt, dat men drama wil. Maar ik hoorde het vraagteken in mijn argumenten en hij ook.
Hij daagt me uit om uit te weiden over het goede leven.

Ik weet dat mensen zich vaak ziek melden als ze eenmaal weten dat ze weggaan bij een werkgever. Dat ze dan niet meer gemotiveerd zijn. Ik weet bij mij wil beter, en neem me voor me ook niet te veel bezig te houden met dat anderen dat mogelijk niet zo zullen zien.
Dinsdag 27 maart

Mijn rug toont me hoe ik de zaken des levens aan zou moeten pakken.
Doordat ik pijn begin te krijgen, ga ik verkrampter lopen om die pijn op te vangen, daardoor hoopt spanning zich in mijn lichaam op, wat weer resulteert in meer pijn, en zo voorts,
Ergens moet ik die cirkel zien te doorbreken.
Rust doet dat, onder andere. Even niet reizen, even niet de hele dag in een bepaalde houding zitten.

Ik merk hoe ontzettend rustig het is in mijn hoofd.
Dat ik echt emoties kan ervaren zonder er meteen naar te hoeven handelen. Dat ik verwijten kan krijgen en me in een reactie niet meteen hoef te verdedigen.

Ik krijg een mail van iemand die ik niet ken, en die mijn website leest. Die toevallig ook net begonnen is in het ja-maar boek. Die me schrijft dat veranderen moeilijk is. Maar dat stilstaan in de stroom veel méér energie kost.
Daar kom ik nu ook eindelijk achter. Maar eindelijk is een woord wat een maar in zich draagt.
Dus: ja, ik ervaar dat nu ook.
En dan niet zozeer dat stilstaan zwaar is, maar dat vooruitkomen helemaal niet zo moeilijk hoeft te zijn.
Woensdag 28 maart

Ik droom dat ik een kind baar.
Van het hoogzwanger zijn, naar het kind er vrij eenvoudig uitfloepen, tot er redelijk trots en belachelijk snel al weer mee rond lopen.

Is dit een test?
Om te kijken hoe stevig mijn ruggengraat inmiddels weer is?

Ik merk het verschil bij het opstaan. Ik kan weer staan. Er is weer rust in mijn onderrug.

BHV komt langs en we gaan wat toeren. Praktisch toeren, toeristisch toeren, wat drinken bij een orangerie.
Routes die op de kaart een groen randje hebben.

We besluiten de dag bij iets wat ook op ons lijstje staat. Ik ben er al eerder geweest, BHV nog niet.
Kamp Amersfoort.
Van het Kamp zelf is niet veel meer overeind gebleven, een wachttoren, wat foto's, muurschilderingen van de kampcommandant. Een mooi herdenkingsteken aan de rozentuin, de plek met prikkeldraad waar gevangenen gestraft werden, waar ze die prikkels vergeleken met de doornen van de roos.
Maar de meeste indruk maakt toch, blijft toch maken de schietbaan. De lange weg, gegraven door de gevangenen zelf, omgeven door de wallen van het weggegraven zand, inmiddels bebost met de bomen als stille getuigen. De weg die velen gelopen hebben, maar die weinigen terugliepen. Bij de bevrijding is er aan het eind van de schietbaan een massagraf gevonden. Op die plek staat nu een prachtig beeld van een stenen man, de ene hand in een vuist gebald, de andere hand vertwijfeld open. Het beeld, gemaakt door een kamp-overlevende.
Het beklemmende gevoel blijft lang hangen, en we hebben beiden moeite met weglopen. Zijn ons erg bewust van onze rug en de geschiedenis die zich hier heeft afgespeeld.
Donderdag 29 maart

De ruimte zit vol met medewerkers, directie en ondernemingsraad.
In mijn hoofd ben ik heel hard aan het werk.
Krijgt iedereen die het woord wil de mogelijkheid dat te doen? Zijn de antwoorden niet te lang? Zijn die antwoorden ook daadwerkelijk antwoorden? Zijn er niet teveel herhalingen? Wat heeft men nu nodig? Wat heeft deze vergadering nu nodig.
Maar op het moment dat ik denk te weten wat ik nu moet doen, is een ander me voor, hetzij met hetzelfde als wat ik bedacht had, hetzij met een andere draai aan het gesprek zodat ik weer van voren af aan kan beginnen.
Ik heb vandaag niet echt de regie in handen, en dat stemt me niet tevreden. Maar ik raak er ook niet van in paniek of in depressie en dat is nieuw.

Om de tijd te doden voor ik een andere afspraak heb ga ik naar de markt. Een multiculturele markt. Wat ik zoek legt zich maar moeilijk uit. Wat ik zoek is een soort van netje voor over mijn dreads, zoals degenen die Tasha's World draagt. Maar de mensen snappen me niet en hebben ze niet.
Het zij zo, en 2 leuke jurkjes heb ik nu wel.

Dan een eetafspraak met Spiegelbeeld.
Een mooie sterke vrouw die me altijd intrigerende vragen stelt.
Die zo blij is met mijn groei, en ik weer zo blij dat het niet het gevolg is van een externe factor, één van voorbijgaande aard. Dat het dus niet (meer) afhankelijk is van anderen, maar voortkomt uit mezelf. Zo'n avond helpt bij het opmaken van een balans. Stemt tot nadenken over wie ik ben en wat ik wil.
Wat ik werkelijk wil.
En ik kom steeds dichterbij.
Vrijdag 30 maart

Een bizarre droom als start van deze dag.
Een absurde weekenddienst waarbij diverse mensen voorbijkomen, zoals ook Goede Man.
Dan zit opeens mijn manager huilend aan de telefoon op mijn bureau. Ik gebaar naar de persoon er tegenover die me gebaart dat er een collega dood is, en vormt met de lippen de naam van die collega.
Ik huil.
Een diep verdriet.
Krijg later tekst en uitleg van mijn manager.
Steeds meer mensen van het werk horen het, om mij heen een rouwende massa.
Dan vertelt mijn manager mij alleen dat het niet echt is. Dat hij gewoon nog leeft.
Al mijn emoties gaan met elkaar op de vuist. Boosheid, verdriet, opluchting, ongeloof.
Een select groepje mag naar een ruimte, op de zolder van het nabijgelegen theater. Daar zit hij, en hij vertelt dat hij een ludieke actie wilde bedenken, om de aandacht te krijgen van de directie van ons bedrijf, van andere instanties die niet willen luisteren.

En met al die emoties word ik wakker, veel te laat.

Later zit ik op de bank, te overdenken wat er allemaal op mijn lijstje stond om te doen vandaag.
Eén voor één streep ik ze af, omdat ze geen haast hebben, omdat het geen haast heeft, omdat het ook een andere dag kan, omdat het niet hoort bij eigenlijk alleen dat ene ding waar ik nu mee bezig ben.
Ik word rustig, en kan ook daadwerkelijk genieten van mijn vrije dag.
Morgen weekenddienst.
Zaterdag 31 maart

Met één van de Musketiers naar de dansvoorstelling Three van Batsheva Dance Company.
Uit het programmaboekje: De titel van de choreografie Three verwijst naar de drie onderdelen waar het werk uit bestaat: Bellus (schoonheid), Humus (aarde) en Secus. Volgens de choreograaf Naharin is Secus te vertalen in 'dit' als in 'niet dit'.

Bellus is gemaakt op de Goldbergvariaties van Bach in de uitvoering van Glenn Gould.Tien dansers in hun dagelijkse kleding volgen als in een spiegel elkaars handelingen. Dan stapt een danser uit de groep en laat hij in een solo zien welke mogelijkheden het menselijk lichaam heeft. Ieder deel van zijn lichaam kan een nieuwe beweging initiëren en het lichaam kan ieder moment in elkaar klappen. In een fractie van een seconde kan hij van een staat van totale ontspanning omzwiepen naar het tegenovergestelde. Zijn evenwicht wordt voortdurend op de proef gesteld maar het lijkt hem niet te deren. De bewegingen in Bellus zitten vol verrassingen en zijn even sereen, verfijnd en helder als de muziek. Een groep rennende en springende dansers laat haar bewegingen over gaan in een primitieve volksdans. De dans legt de accenten op de muziek. Soms is het alsof een danser in zijn eentje staat te dansen zonder zich bewust te zijn van het publiek.

Bij aanvang van Humus komt een danser het toneel op met een televisie onder zijn arm. Op de televisie is zijn eigen grinnikende gezicht te zien dat, als in een Griekse tragedie, over de inhoude van de voorstelling vertelt.
Vrouwen dansen vervolgens groepsgewijs als vissen in de zee op de ijle klanken van Brian Eno. De muziek ondersteunt de gestructureerde groepswerken op een treffende manier. Naharin wil zijn danseressen laten bewegen 'als een raceauto die maar 30 kilometer per uur rijdt'.

In Secus tenslotte zijn alle 17 dansers van het Israëlische gezelschapaanwezig op het podium. Kracht, snelheid en passie zijn de sleutelwoorden. Elk individu lijkt erop gebrand te zijn zo persoonlijk mogelijk te dansen. Ieder tast zijn eigen grenzen af, wat leidt tot een bijzondere dansmix van stijlen.

Ik lees verder in het programmaboekje over het gezelschap en hun dansstijl. De Batsheva Dance Company werd in 1964 opgericht door barones Batsheva De Rothschild en Martha Graham. In 1990 werd de Israëlische danser en choreograaf Ohad Naharin artistiek directeur van het gezelschap. Het dansgezelschap is een ontmoetingsplaats voor kunstenaars uit verschillende disciplines. Veel van de dansers volgen eerst een intensieve opleiding bij het juniorgezelschap Batsheva Ensemble. Naharin heeft voor zijn dansers een eigen trainingsprogramma ontwikkeld: Gaga. Deze methode gaat niet uit van een vaste stijl of techniek. Naharin vindt het belangrijk dat een danser zijn eigen lichaam, met als zijn mogelijkheden en beperkingen, door en door leert kennen, zodat hij vanuit die persoonlijke kennis verder kan komen. Naharin ontwikkelde zijn bewegingstaal als gevolg van een vrij ernstige rugblessure waar hij meer dan 20 jaar geleden mee kampte. Zijn linkerbeen raakte verlamd en hij dacht dat hij nooit meer zou kunnen dansen. Destijds werkte hij al als choreograaf en na zijn operaties moest hij én zelf herstellen én zocht hij naar een nieuwe manier om andere mensen de sleutel tot de bewegingen in zijn choreografieën te geven. Tijdens deze zoektoch werd hij geconfronteerd met zijn eigen beperkingen en een daaruit voortvloeiende efficiënte manier om zichzelf voort te bewegen. Hij zocht naar bewegingen die niet pijnlijk waren en stuitte zo op ongebruikte spieren en ongebruikelijke bewegingen. Daardoor ontdekte hij een tomeloze kracht in zijn eigen lichaam. Plezier, pijn en inspanning lagen vlak naast elkaar.

Het is een geweldige taal. Ik ben wederom overweldigd en ontroerd door de kracht waarmee ze iedere beweging uitvoeren, het statement wat ze maken met soms alleen maar staan, of door te staan en weer weg te lopen. Het niet gekunstelde natuurlijke bewegen wat desondanks niet voorspelbaar wordt.
Diep onder de indruk.



MEE LEVEN

MEE KIJKEN

ANDER LEVEN

EERDER LEVEN

VANDAAG
maart 2007
Sammy