Maandag 27 juli
Het is jammer dat ik hier haar stem niet na kan doen, die is zo kenmerkend en brengt me echt tot het plafond.
De schuinbovenbovenbuurvrouw (SBBB) heeft me een paar weken geleden gevraagd of ik half augustus een weekje op haar kat wil passen en ik heb ingestemd. Sindsdien laat ze me niet los.
Ze belt niet aan, ze klopt 10 keer op mijn deur. Als ik niet binnen 5 tellen de deur open doe klopt ze nog 10 keer. Ik loop vloekend op de deur af, ben echt heel onaardig als ik open, denk ze dat ze erg zenuwachtig van me wordt.
Na mijn toezegging is ze al een keer langsgeweest om een bevestiging te krijgen van de afspraak. Daarin vertelde ze me dat het om 2 katten gaat. En dat Valkje, de jongste, iedere dag een pilletje moet.
Daarna kwam ze langs om te zeggen dat de katten 2 keer per dag eten moeten krijgen. Dat heb ik meteen de kop ingedrukt, heb gezegd dat ik te vroeg weg ga om ook 's ochtends nog eten te geven. Ok, zegt ze dan, ok, dat is dus te vroeg, ok, dus dat kan niet, en dan drentelt ze wat.
Vervolgens is ze nog 2 keer langsgeweest om de gemaakte afspraken nogmaals te maken.
Gisteren had ik een pyama-dag. Een hele luie dag, maar dan ook echt heel erg lui. Ik ben op de bank in slaap gevallen en wordt om half 6 's ochtends wakker. Ik sleep me naar bed.
Om 11 uur wordt er 10 keer geklopt. Het is even stil, dan weer 10 keer.
Ik vloek en besluit dat ik haar vandaag niet wil zien. Echt niet wil zien en zeker niet wil horen.
Een uur later klopt ze bij mijn bovenburen aan. Ik hoor vaag een gesprek over koffie en thee.
Om 13 uur klopt ze weer 2 x 10 keer.
Om 15 uur weer.
Ik volhard.
Om 19 uur klopt ze weer.
Om 21 uur weer.
En om 22.30 uur weer.
Vanmorgen vind ik een briefje tussen mijn deur gestopt. Van SBBB, voor Sammy, staat erop. En of ik snel langs wil komen om een afspraak te maken voor het maken van afspraken voor de katten.
Vandaag weer een drukke dag op het werk maar ik blijf het kloppen horen. Kijk bij thuiskomst of ze me niet opwacht, of ze me bespied. Ik heb nog maar net gegeten of er wordt weer geklopt. Ik doe open en zeg meteen dat het heel slecht uitkomt. Echt, ik ben zo onaardig.
Ze wipt nerveus van de ene op de andere voet. O, zegt ze, o. Ok. Dan zal ik het kort houden. Ik vraag wat ze wil. Ze wil graag een afspraak maken voor wanneer ik langskom. Ik zeg dat ik dat 1 of 2 dagen van tevoren zal doen. Ze zegt dat Vlekje. de jongste, iedere dag een pilletje moet. Dat heb je al verteld, zeg ik. Al 3 keer, mompel ik, ze hoort het niet.
Dan vertelt ze dat de kattenbak iedere 2 dagen geleegd moet worden. De ene dag de rotzooi eruit, de andere dag verschoond. Nu lach ik hardop. Ik zeg dat ik het echt druk heb. Dat ik echt goed voor ze zal zorgen maar dat er grenzen zijn. Ze wipt wat harder. Hoe laat ik meestal thuis kom, vraagt ze. Op z'n vroegst half 8 zeg ik, maar soms ook 10 uur. Ik hoop dat ze zal zeggen dat ik niet meer voor haar katten hoef te zorgen, sterker nog, mag zorgen, maar ze zegt dat ze gelooft dat ik goed voor ze zal zijn.
Ze zegt dat ik dan op donderdagavond de sleutel dan maar af moet geven bij de bovenbuurvrouw. Dat zijn de mensen die mijn pakje niet aan hebben willen nemen, dus dat zie ik niet zitten. Ik zeg dat we dat wel afspreken als ik bij haar langskom.
Goed, zegt ze, omdat je zei dat het slecht uitkwam nu zullen we het hier maar bij laten. Ik wens haar een fijne avond en sluit de deur. Even later wordt er weer geklopt. De katten zullen er echt aan moeten wennen dat ze maar 1 keer eten krijgen. Ik zeg dat dat geen probleem zal zijn. Dat katten reserves hebben. Ja, katten hebben reserves zegt ze. En anders kan ik zowel het blauwe als het grijze bakje voldoen. Ja, dat kan ik doen, zeg ik. Maar dat zullen we wel afspreken als ik langskom. O ja, zegt ze.
Ik pak Poes op die angstig achter in de gang staat. Ik druk haar tegen mijn gezicht aan, vloek in haar vacht.
