Untitled

Een prachtig mooi mens is heengegaan.

Het werd vanavond al gezegd, het voelt niet legitiem om verdrietig te zijn om de dood van iemand die je bewondert, iemand die je niet werkelijk hebt gekend, niet als mens, enkel als iemand op tv of van cd.

Maar ik ben verdrietig.

Sammy loop niet zo gebogen

Denk je dat ze je niet mogen

Waarom loop je zo gebogen Sammy met je ogen Sammy op de vlucht

Hoog Sammy, kijk omhoog Sammy want daar is de blauwe lucht

Ik mis Martin Bril, die nu de juiste woorden zou weten te schrijven.

Mis Anna, die zo lijkt op Ramses, wat zullen ze samen een lol hebben aan haar keukentafel, wat zullen er veel flessen drank genuttigd worden.

Hun schelle stemmen in mijn oor, hun uitbundig lachen. Hun opmerkzame blik, scherpe reacties, een dankbare glimlach, een biggelende traan.

Ik mis Poes, zou mijn gezicht in haar vacht willen drukken.

Wees niet zo streng voor jezelf

Het leven is voorbij voordat je 't weet

Wees niet zo streng voor jezelf

Je bloed is niet lauw maar 't is heet

Wees niet zo streng voor jezelf

Je sluit alles af, doet alles dicht

Wees niet zo streng voor jezelf

Je torst alleen je eigen gewicht

Maar door te missen doe ik het leven tekort.

Richt ik me op wat en wie er niet is en heb ik geen oog voor wat en wie wel.

Je moet weer werken

Je moet weer zingen

Je moet weer lachen

Je moet weer spelen

Je moet weer geven

En beleven

Je moet weer stralen

De weg is vrij

De weg is open

De weg is mateloos van mij

Zonder bagage

Kan ik weer lopen

Want ik ben nu vogelvrij

Niet zwelgen nu.

Mens durf te leven.

Dag Ramses.

Zaterdag 5 december

Het moet niet gekker worden.

Nergens meer elleboogstukken te krijgen. Niet in de Hema, V&D of stoffenzaak.

Meer winkels die verdwenen zijn uit het centrum van mijn stad. Geen lampenzaak meer. Ben op zoek naar een TL voor op het werk, moet een nummer noemen wat ik nergens kan vinden.

Ex die geen geitenwollensokken meer kan kopen.

Zit midden in een verbouwing maar vrijdag is er niets gedaan.

Mijn boek Snakken te koop via Bol.com.

Goede Man vraagt waarom ik niet meer van me laat horen.

Ik zeg hem dat ik afstand van hem neem. Dat ik denk dat dat goed is.

Vandaag beaamt hij dit.

Ik heb moeite mijn sarcastische stem niet aan het woord te laten. Om niet te zeggen dat het inderdaad maar goed voor hem is als ik afstand neem. Dat het voor iedereen goed is als ik afstand hou, van iedereen.

Ook al vind ik dat ik ten opzichte van hem goed handel, het voelt niet fijn als hij dat daarmee eens is.

Ik zit voornamelijk op de bank vandaag, met uitzicht op de vuilniszakken voor mijn ramen en de op elkaar gestapelde meubels in mijn werkkamer. Probeer te bedenken hoe ik het straks weer wil hebben. Probeer vooral niet aan andere dingen te denken, ik voel me al klein genoeg.

Dinsdag 8 december

"Het liefste zou ik naar huis willen", zeg ik tegen de collega in de tram. Daarna nemen we afscheid en loop ik naar de Starbucks.

Het is even observeren, met welke mensen ga ik zo op reis?

Ik stap op 2 vrouwen met een koffer af, jawel, een deel van mijn gezelschap.

De groep groeit uit tot 9 mensen.

We voeren wat verkennende gesprekken over reizen, over werk.

Ze vinden het vreselijk, de nachttrein. Ik heb de neiging in de verdediging te schieten, ze hebben het over mijn product, maar ze zijn anders gewend en niet echt bereid het goede en het leuke ervan in te zien.

De rollen zijn vrij snel verdeeld, net als wie beneden slaapt in de coupé en wie naar boven moet.

Over 4 dagen ben ik weer thuis.

Woensdag 9 december

Gisterochtend stond ik me nog vreselijk naakt te voelen met mijn borsten in een tietenpletmachine.

Nu loop ik in Dresden met een groep mensen die ik niet ken maar die allemaal meer luxe gewend zijn en veel beter Duits spreken.

Het thema van deze reis is kerst, maar de stemming zit er bij mij nog niet helemaal in.

Ik word maar niet wakker.

Heb de laatste nachten erg slecht geslapen.

Geen Poes thuis in wiens vacht ik mijn gezicht kon drukken.

Geen veilige basis maar overal stof en rommel.

Een beklemmende nieuwbouwhuisstilte.

We krijgen rondleidingen. In het hotel, in een museum met porcelein en een andere met oude meesters, en in de stad.

Voor, tijdens en na deze rondleidingen worden we gevoed, uitgebreid gevoed en het is al heel normaal daar alcohol bij te nuttigen.

Ook al heet die alcohol schnaps en is die groen van kleur.

Het eten is in kerststijl, eend, en een meelachtige aardappelachtige substantie die ze hier Klöße noemen.

Op mijn kamer geef ik me al snel over aan mijn vermoeidheid en het drukkende gevoel op mijn borst.

Donderdag 10 december

Met de bus rijden we door het landschap van Sachsen naar een volgende bestemming.

Langs een uurwerkmuseum. Ik ben niet horlogedragend, kan de kunst wel in zien van die kleine radertjes die elkaar in beweging zetten en houden maar vind de laatste vitrine het mooist, waar mannen bezig zijn ze in elkaar te zetten, een klein soort loep in een kokertje tussen het oog geklemd.

Dan door naar Seiffen, naar de volgende kerstmarkt.

Deze bestaat uit 3 kraampjes en het regent.

Er is hier niet een groot plein vol stalletjes, dit hele dorp ademt kerst. Beroemd om het houtsnijwerk.

Een gids denkt dat we journalisten zijn en vertelt volop. Hij verstomt als hem duidelijk wordt van welke branche we zijn en als we kritische vragen stellen over waarom we hier mensen naar toe zouden laten gaan, vooral in de zomer als er hier geen kerst meer is.

We bezoeken de werkplaats waar ze de houtsnijwerken vervaardigen en schilderen. We gaan naar een speelgoedmuseum, ze zouden me er wel een nachtje mogen opsluiten.

Omdat de kerst nadert worden we getrakteerd op gluhwein en een 9 gangendiner. Eend met Klößen.

Vrijdag 11 december

Naar Leipzig, een vreselijk luxe hotelkamer met keukentje.

We lunchen in de kelder waar Goethe kwam en een scene uit Faust liet afspelen.

We gaan met de bus de stad door, en komen ook bij een geweldig museum, de Panometer.

Het thema is momenteel Amazone, en het museum is gevestigd in een ronde oude fabriekshal. In de buitenste ring een tentoonstelling met prachtige foto's van dieren uit het Amazonegebied. Een gids vertelt mooie verhalen over de army ant en de gifkikker.

De binnenste ring wordt gevormd door een 360 graden panoramadoek van 30 meter hoog. In het midden staat een houten boomhut. Bovenop waan je je in de Amazone, en het licht verandert naar nacht en heel langzaam weer naar dag. Je hoort de bijpassende geluiden van het ontwaken en ontwaart steeds meer dieren en mensen.

De fotograaf Yadagar Asisi heeft zo'n 30.000 foto's gemaakt in de Amazone, die op de computer in elkaar gevoegd en er dit geprojecteerde landschap van gemaakt. Een prachtige ervaring.

De gids die ons daarna de stad nog mee in neemt kappen we op een zeker moment af, we willen nog over de kerstmarkt struinen.

Na een snel doch zeer lekker diner haasten we ons naar de kerk waar het Weinachtsoratorium wordt uitgevoerd door het Gewandhausorchester met het Thomanerchor. Honderd knapen, helaas te ver weg om te kunnne bekijken. De banken van het publiek staan tegenover elkaar, dus ik richt me op de mannen in het publiek en probeer tevergeefs oogkontakt te krijgen. De meesten uit mijn groep gaan in de 1e pauze weg, ik laat me wegzakken in Bach's creatie.

Maandag 14 december

Poes gaat heel langzaam vooruit maar zal waarschijnlijk niet volledig herstellen.

Zolang mijn huis nog niet op orde is zal ze nog bij Vriendin blijven, ik krijg een dagelijks verslagje.

Het huis vordert, maar ik plas en kook nog in het donker.

De chirurg laat me telefonisch weten dat de onderzoeken nog geen uitsluitsel hebben gegeven, ze willen een 2e biopsie.

Ik ben dol op mijn leven op dit moment.

Donderdag 17 december

Om 9 uur 's ochtends liggen mijn borsten in handen van weer een andere arts. Een leerlinge kijkt toe.

Na thuiskomst slaap ik wat bij, word ruw onderbroken door de aannemer, mijn huis wordt opgeleverd, het mag nu weer van mij worden.

Er is veel te doen.

Heel veel te doen, ik kan er alleen maar naar kijken, zittend op de bank.

Zondag 20 december

Vandaag zouden de hulptroepen komen om het huis weer thuis te maken.

Maar het weer werkt niet mee.

Vriendin deed nog een wanhopige poging. Met een steen in mijn maag las ik dat ze onderweg was met Poes, maar bij de eerste afslag moest ze huiswaarts keren. Mijn tranen zijn van verdriet, opluchting en schaamte.

Dat laatste omdat ik haar onbewust misschien onder druk heb gezet toen we het hadden over de mogelijkheid dat komen niet door zou gaan. Toen ik zei dat ik me al instelde op nog langer slecht slapen.

Het is zo stil in huis.

Ex woont om de hoek, die glibbert naar me toe met een boormachine in de hand.

Aan het eind van de middag zijn zijn longen naar de klote vanwege het stof in mijn huis maar mijn jaloezieën hangen weer en de grote meubels staan op hun plek. Heel langzaam, heel langzaam wordt het hier weer een beetje van mij.

Dinsdag 22 december

Buiten sneeuwt het, binnen regent het problemen.

Telefoontjes en bezoekjes van klanten die nog willen reizen of die proberen thuis te komen.

We lichten voor, boeken om, annuleren.

Om half 3 is de winkel eindelijk even leeg en kan ik pauzeren. Ik bel met het ziekenhuis. Er moet toch weer een hap uit mijn tiet.

Als ik de winkel in kom om te eten zie ik dat deze weer vol zit met klanten. Ik leg mijn eten opzij en begroet de volgende klant met een glimlach.

Van binnen doet het pijn.

Woensdag 23 december

De sleutel ligt verstopt onder een plankje bij de achterdeur. Terwijl ik werk brengt Vriendin Poes weer terug.

Na het werk hebben we nog een gezellige kaasfondue-avond op het werk, ik wilde er bij zijn, maar in mijn hoofd ben ik elders.

Haast me met stoptreinen en bussen naar huis en vind daar Poes op het bed.

Ik omhels haar, ze knort.

Ik huil, zij kwijlt.

Sinds ze een oude dame is hangt er wel eens vaker een dikke droppel aan haar mond als ze tevreden is, als ze spint. Maar nu zijn het lange draden, we zijn beiden zo blij elkaar weer te zien. Ik voel mijn lach gelukkig zijn.

Donderdag 24 december

Een laatste dagje werken, nu ruim een week vrij.

's Ochtends bloed prikken, gesprekje met de afdeling van de dagopname en met de leuke anesthesist. Degene die ik vorige keer nog dropjes aanbood. Toen was ik samen met Grote Zus, nu alleen. Het voelt als geen optie om iemand mee te vragen, ook al bieden ze zich aan.

Dit is niet mijn beste tijd van het jaar, nooit geweest ook. Een tijd waarin ik me afsluit en tegelijkertijd wel iets met anderen móet, omdat het nu eenmaal feestdagen zijn en omdat het zo hoort.

Terwijl ik wacht op mijn gesprekje zit ik tussen de oude mensen die kwalen uitwisselen.

Ik voel me egoïstisch omdat ik meelij met mezelf heb terwijl zij gevechten leveren op leven en dood.

Ik huil deze dagen om alles.

Om Harry Potter, om All you need is love, om de finale van Serious Request.

Om Poes, die bij het van de bank afspringen omvalt.

Om de zooi in het huis.

Ik huil veel om mezelf, these days, om wie ik ben, om wie ik niet ben.

Woensdag 30 december

Het telefoontje kwam vroeg, ik ben geen ochtendmens maar wist dat het kon komen en had de mobiel naast me liggen.

Verwacht en toch nog onverwachts. De adrenaline komt meteen op gang, ik probeer te volgen.

Douchen, kleren aan, tas mee, deur dicht, naar de bus.

Op mijn bestemming krijg ik een bed toegewezen. Ze leggen de half open pyama alvast neer, doen wat standaard testjes en geven me wat appelsap. Gedurende de uren erna proberen ze me op de hoogte te houden. 'Het duurt nu niet lang meer', 'het loopt ietsje uit', 'het spijt me, het kan nog wel even duren'.

Ik pak mijn boek voor de zoveelste keer op, Stig Larsson deel 2, letters genoeg maar ze dringen niet tot me door.

Na 3 uur wachten kom ik in actie.

Ben het zat om tussen mensen te zijn die wel worden weggereden, of die terugkomen van een operatie.

Ik ben het zat om hier te zijn en thee en appelsap te drinken.

Het hoofd van deze afdeling merkt mijn ongeduld op en komt op het bed zitten. Ze zegt dat het haar spijt, dat dit echt onverwachts is en dat ze niet weet hoe lang het nog gaat duren.

Voor mijn doen ben ik erg duidelijk in mijn antwoord.

Ik ben bloedchagrijnig en verdrietig maar ik zeg in duidelijke woorden dat ik het niet kan en wil opbrengen om nog langer te wachten of er nog tijd vrij gaat komen om een stuk uit mijn borst te laten snijden. Ik wil naar huis.

Met nog meer excuses en een concrete afspraak voor het maken van een nieuwe afspraak verlaat ik het ziekenhuis.

Thuis trek ik mijn negligeetje weer aan en ga ik samen met Poes onder mijn dekbed liggen.

De wereld wordt vandaag niet groter dan dit.

Donderdag 31 december

Het is een fijne kapstok, dit humeur.

Ik hoef niemand te zien, mag om alles huilen, mag me volstoppen met ongezonde dingen.

Ik mag onpasselijk worden van de woorden gelukkig en gezellig.

Ik mag dingen opblazen, gedachten ook, bijvoorbeeld dat ze maar meteen beide borsten eraf moeten halen, ze worden immers toch niet geliefkoosd.

Vandaag mag dat.

Met de jaarwissel maar meteen een rotje in mijn reet stoppen om mezelf een positieve trap richting 2010 te geven.