Vrijdag 14 december
De dag begint met een bijzonder bericht.
In New Jersey wordt de doodstraf afgeschaft.
De eerder ter dood veroordelen krijgen nu de keus: of levenslang, of alsnog de doodstraf.
Wat voor een keuze is dat nu?
Ik heb ooit nog geschreven met een ter dood veroordeelde man. Ik was heel veel jonger en veel naïever. Ik dacht, ik krijg te horen hoe het leven daar is, wat hij gedaan heeft om daar te belanden. Maar hij wilde of mocht over het meeste niet praten, en zag mij als buitenwereld dus moest ik een soort van verslag doen. Ik ging daardoor wel nadenken over de Nederlandse idientiteit (die volgens Maxima niet bestaat) en stuurde hem nog een plaatjesboek van Nederland, met koeien en molens en Keukenhof.
Het is verwaterd, en ik weet niet of hij nog leeft of al is geïnjecteerd.
BHV komt weer. We zouden naar museum Beelden aan Zee gaan, voor de tentoonstelling en een voorstelling aldaar over Camille. Maar Camille is uitverkocht, dus gaan we naar mijn schuur. In de schuur staan nog een paar koffers met spulletjes, geen idee wat voor spulletjes, we nemen ze mee naar de woonkamer, naar de bank met kopjes thee.
In de koffers zitten herinneringen.
Een jurk, roze, met witte geschilderde stippen. Grote Zus had deze aan toen ze zong in mijn 1e toneelstuk, Horizon. Ze deed dat als puber, zogenaamd verliefd op een popster. Het eerste couplet (op de wijs van There are worse things I could do):
In de Yes zie ik je staan
je kijkt me verleid'lijk aan
met je ogen stoer en warm
zelfs het nietje in je arm
draag je vrolijk en tevree
als een medaille met je mee.
Een vreselijk zwart plastic ufo-achtig ding. Daar kan een stekker in, en een wit sprietjes-ding bovenop. Als je de stekker in het stopkontakt doet gaat dat sprietjesding bewegen en komen er verschillende kleuren licht uit de sprietjes.
Ik werkte bij een impresariaat en was op tournee met de voorstelling Scrooge. Behalve dat ik vele brandjes heb geblust, acteurs die dronken waren, acteurs die dreigden niet op toneel te komen als ze niet onmiddellijk werden uitbetaald, ikzelf die moest dreigen de voorstelling plat te leggen als de directeur van het theater het contract niet meteen zou ondertekenen, behalve dát bedien ik de boventiteling. Ik zit daarvoor in de zaal, met een laptop, en moet op enter drukken om de Nederlandse vertaling van het op dat moment gezongen lied, op de lichtkrant te laten verschijnen.
Het was kerst en we stonden in een theater in Brabant. De kinderen die bij de musical betrokken waren deelden kadootjes uit en ik kreeg die ufo. De volgende dag stonden we weer in dat theater en ik besloot om samen met de hoofdrolspelers in een hotel te overnachten, op kosten van de zaak uiteraard.
Bij de spelers zat ook een Ier, mooie man trouwens. In de bar van het hotel leerde hij me whiskey drinken, heb alle soorten wel gehad.
Op mijn hotelkamer zet ik de ufo aan. Bij het draaien van het apparaat en het wisselen van het licht komt alle whiskey weer naar boven. Alle soorten storten zich uit over de nette vloerbedekking. De volgende dag bij de voorstelling verschijnen de teksten op de lichtkrant steeds of te laat of te vroeg.
Een bruin vierkant doosje. Bij het openklappen 2 sleufjes, in 1 ervan zit een ring. Een zilveren ring, met diamantjes of zo, ik heb daar geen verstand van. Er staat een datum in, en een naam.
Ik was 17 en had verkering met R. Hij was 23, had een baan en een auto en ik was diep onder de indruk. Hij had weinig vrienden, en degene die hij wel had zag hij niet meer zodra hij met mij was. Bij hem thuis was regelmaat, op donderdag altijd chinees eten, op vrijdag soep (R. at dan altijd nog een snack in de stad omdat hij niet genoeg gegeten had), op zaterdagmiddag ging altijd de frituurpan aan voor frikadellen speciaal bij de film en op zondag was er altijd broccoli.
Hij nam me al eens mee naar een kennis, die zaaltjes verhuurde. Leuk voor de verloving, zei hij. Hij kocht een vriendschapsring voor me, de ring die ik nu in mijn handen heb.
De relatie duurde 10 maanden.
Toen ik op schoolreis zou gaan naar Parijs zie hij dat hij liever niet had dat ik zou gaan. Dat was de druppel, de laatste in een emmer met velen. Toen ik het uitmaakte dreigde hij met zelfmoord. Zijn moeder kreeg spontaan staar van de stress.
Er volgden gesprekken, heel veel tranen, maar uiteindelijk was ook voor hem duidelijk dat het over was, en dat hij niet van een flat af moest springen. Een week later had hij een nieuwe relatie.
Deze spullen en nog veel meer.
Een paar dingen gooi ik weg, een paar bewaar ik.
Sommige gebeurtenissen sluit ik definitief af, anderen geef ik een plekje.
