MEE LEVEN

MEE KIJKEN

ANDER LEVEN

EERDER LEVEN

VANDAAG
Sammy
augustus 2008
Zaterdag 17 augustus

De maand staat in het teken van het afronden van oude zaken.
Het updaten van deze site, plaatjes weg, layout van alle pagina's gelijk maken.
Dossiers wegwerken, toekomen aan vooruit werken.
Goede Man zien, en steeds beter de hitte een plek kunnen geven.

Maar ook een kleine interne worsteling rond een andere Lief.
Heel graag willen mailen, me voorhouden dat ik dat nodig heb om los te laten, maar ook beter weten.
Is dit de ultieme test?
Zal ik in staat blijken te kiezen voor wat goed voor me is, in plaats van voor wie eventjes goed voor me is?

BHV en ik hebben veel bij te praten, héél veel bij te praten.
Zoals vaak gecombineerd met dingen doen.

We gaan eerst naar Park Sonsbeek, waar een beeldententoonstelling is.
Wat komen de beelden tot hun recht in deze mooie omgeving.
Voor mij 1 van de mooiste beelden, volgezogen met nostalgie, maar helaas zonder de naam van een maker en ook in de brochure onbenoemd gebleven.
Nindityo Adipurnomo en Mella Jaarma
Het kunstenaarsechtpaar zet 9 kleine tempels neer. In de tempels staan dagelijkse voorwerpen, afkomstig van Arnhemse migranten, voor wie het bezielde objecten zijn, boordevol herinneringen en gevoelens. Op de foto een kleed van cocons van rupsen.
El Anatsui
Kleden, gemaakt van materialen uit Afrika, zoals hier uit duizenden platgeslagen blikjes.De kunstenaar: " Kunstenaars zijn beter af als ze hun materiaal vinden in hun leefomgeving. Dat gebeurt overal op de wereld, behalve in het Westen, waar ze zogenaamde professionele materialen hebben ontwikkeld. Voor mij zijn die materialen en hun industriële kleuren oninteressant."
Fernando Sánchez Castillo
De bustes van beroemde despoten (zo beroemd dat 1 van hen maar niet door de bezoekers herkend wordt) uit verschillende eeuwen die boven het water steken. Als gebeeldhouwde vissen in een fontein staan ze te spugen - naar elkaar uiteraard. Want wat is altijd de schuld als je macht instort? Andere macht!
Tomas Saraceno
Een zwevende plantenkas, bestaande uit 32 met lucht gevulde balonnen die een cluster vormen rondom een open ruimte waar de bezoeker in kan stappen. In de open ruimte groeien bijzondere planten.
De kunstenaar droomt van een wereld waarin niemand een paspoort nodig heeft en omdat dit op de grond vooralsnog niet valt te verwezenlijken, keek hij naar de lucht.
Joseph Sumégné
De kunstenaar toont hier een beeldengroep waaraan hij al 20 jaar werkt: de 9 Notabelen. Notabelen zijn in Kameroen wijze stamleden die bij wijze van uitzondering de regering mogen adviseren op het gebied van rechtspraak, cultuur, gezondheid en sociale zaken. De sculpturen, gemaakt van afgedankte auto-onderdelen, rubber, sloophout, hoorn, kralen en borduur- en vlechtwerk, vormen een kring rondom een tafel met een wereldkaart.
Rona Pondick
De kunstenares gebruikt haar eigen lichaam als hoofdbestanddeel van haar werk. Haat sculpturen berusten op de gedachte dat ons lichaam beslissend is voor ons leven maar ons tegelijk vreemd blijft. Hier te zien een jong boompje, nog zonder blad en met wortels als een soort navelstreng.
Michel François
Een 25 jaar oude zware lindeboom rust horizontaal op een smalle sokkel, met wortelkluit en al. De boom, die de hele zomer intensief verzorgd moet worden om hem in leven te houden verandert hierdoor totaal van karakter. Van een krachtig element uit de natuur wordt hij een metafoor voor ontworteling, voor het zoeken naar balans.
Alain Séchas
Het beeld van een pauzerende man, om uit de hectiek van het dagelijks leven te stappen. De kunstenaar verwijst daarbij naar het boek 'Het recht op luiheid' van Paul Lafarque. Hij zet zich af tegen het kapitalisme en de voortdurende dwang tot produceren en consumeren, en pleit voor ontspanning en geestelijke rust.
Een vrouw komt naar me toe.
"Mag ik je een rare vraag stellen? Heb jij pas een boek geschreven?"
Ik giechel wat ongemakkelijk, en zij pakt het boek uit haar tas, is er net in begonnen.
We praten even, ik probeer daarna zo waardig mogelijk weg te lopen, mijn verbazing over dit toeval (?) niet te uitbundig te uiten.

Na een half park besluiten we nu eerst iets anders te doen.
Iets wat niet zo lang meer kan.
Iets waar we ook erg nieuwsgierig naar zijn.
Het terracotta leger van Xi'an, deels te zien in het Drents Museum.
De wereldberoemde soldaten van het grafcomplex van de eerste keizer van China.
Het leger kent 7 verschillende rangen die duidelijk aan uniform, hoofddeksel en accessoires zijn te onderkennen. Maar ook binnen eenzelfde rang zijn de soldaten van elkaar te onderscheiden. Door de verschillende houdingen en uiterlijke kenmerken van elke soldaat is er een leger ontstaan van duizenden verschillende individuen.

Indrukwekkend, en hongermakend naar de bron van deze beelden.

Via mijn eerste live hunebed en een volle maan terug naar huis.
Een dag om te zoenen.
In meerdere opzichten.
Zondag 24 augustus

Vrijdag raak ik een beetje in paniek.
Opeens lijken al mijn dagen tot aan mijn vakantie gevuld.
Gevuld met anderen ook, hoe leuk die anderen ook zijn.
En als altijd, als ik me door drukte voel blokkeren, laat ik alles vallen.
Zeg ik afspraken af, en neig ik tot niets doen.

Ik ga belachelijk laat naar bed, alsof ik daarmee tijd win.
Chat wat. Maak een lijstje van wat ik zou kunnen en moeten doen.

Zaterdag ruim ik wat op, haal ik wat in huis, beantwoord ik wat mails.
Doe ik ook wat ik al een tijdje uitstel: ik vraag 2 mensen om een gunst.

Loop bij dit soort dingen keihard tegen mijn angst voor afwijzing aan.
Die afwijzing zit 'm niet alleen in relaties al dan niet aangaan, maar ook in redelijk onschuldige vragen.
De angst zit dieper en is hardgrondiger dan ik dacht.
Manifesteert zich bij het stellen van de vraag maar nog veel erger bij het lezen van het antwoord.
Dus als zaterdag het 1e antwoord binnenkomt open ik dat niet.

Zondag zucht ik wat minder.
Neem ik wat afstand van mezelf.
Mijn kleur is nog steeds grijs, veilig grijs, stabiel grijs, maar toont wel een wat lichtere variant.
Ik lees de krant, zuig stof, was kleren en borden, open potentieel enge mails om er zo achter te komen dat ik vandaag niet afgewezen ben.

Natuurlijk kan ik mijn ouders de schuld geven. Roepen dat zij me niet voldoende gewild en gewaardeerd hebben.
Kan ik daar voorbeelden van oproepen en bij hen de verantwoordelijkheid leggen van mijn huidige angst en mijn huidige gedrag.
Maar de oplossing vind ik daar niet in.

Mensen en schrijvers van zelfhulpboeken hebben hun mond vol over verandering. Het klinkt geweldig.
Maar ik blijf altijd steken in het hoe en wat en op zekere momenten komen die basisgevoelens toch weer bovendrijven.
Blijken ze zich toch te hebben genesteld in mijn bloed. Inzichten genoeg, maar hoe verander je daadwerkelijk? Structureel?
Misschien zit de verandering meer in acceptatie. Niet alleen acceptatie van wie ik ben maar ook van die angsten en dat die niet zullen veranderen.

Toch zijn er stapjes gezet dit weekend, ook in mijn hoofd.


Donderdag 28 augustus

Grote Zus vertelt me dat papa het met haar wel over mijn boek heeft gehad. Van mama weten we nog niet of ze het gelezen heeft, waarschijnlijk is ze er bang voor of is ze halverwege te zeer geschrokken om het uit te lezen.

Papa vraagt Grote Zus enigszins angstig of er inderdaad een deel fictie is. Grote Zus beaamt dit.
Papa vraagt Grote Zus of we niet eens met z'n allen over het boek moeten praten.
Grote Zus voelt hier niet veel voor, ziet het nut niet zo in van een therapiesessie met deze mensen en we zijn nu eenmaal niet van die praters.
'Erg eigenlijk', zegt papa. Grote Zus relativeert, zo is het nu eenmaal, zo zijn we nu eenmaal, het is zo zinloos daar nu nog boos over te zijn, of spijt van te hebben.

Ik zie me daar al zitten, me verantwoorden tegenover de rest, of de rest ter verantwoording roepen en mijn zus er als altijd als bemiddelaar tussen in.

Aan de ene kant zou het interessant kunnen worden. Zou er misschien wel voor het eerst iets uitgesproken kunnen worden.
Toch voel ik niet de behoefte het initiatief te nemen. In mijn hoofd vormen zich al de verdedigingsmuren en da's geen goede basis.
Als zij iets willen weten dan is het aan hen daar mee te komen.

Dus 's avonds zitten we daar, bij papa en mama, eten we de zo ontzettend lekkere griesmeelpudding met bessensap van mijn moeder.
Over Het boek wordt uiteraard niet gesproken. En als ik terloops iets vertel, over de reactie van een ander, dan reageren ze heel kort op de reactie, maar niet over wat het met hen doet. En stiekem heb ik toch die behoefte, merk ik.

Ik word met oude patronen om de oren geslagen.



Zondag 31 augustus

Het doet zich iedere keer weer voor, en iedere keer lijkt het heviger geworden.
Het geen zin hebben in mijn naderende vakantie.
Nog 3 dagen werken en dan ruim 3 weken op reis.
Ik overweeg om stiekem thuis te blijven.

Vraag me af waarom toch al die moeite, waarom toch al dat geld.
Waarom zo ver weg terwijl er hier nog zoveel te ontdekken is, zelfs alleen al in Sammy-land.

Ik raak in paniek door wat ik nog moet doen, op mijn werk, thuis.
Maak lijstjes en blijf liggen.
Moet opeens huilen als vanmorgen Poes op mijn schoot ligt en yoghurt van een deksel likt.

Weet dat ik me zo sterk kan voelen, als ik op reis ben, alleen.
Zo voelt het nu nog lang niet.